15-10-2011 | Psyche
‘Vroeger had je geen ADHD, toen liet je de kinderen gewoon buitenspelen zodat ze hun energie kwijt konden.’ ‘Vroeger had je geen ADHD, toen liet je de kinderen gewoon buitenspelen zodat ze hun energie kwijt konden.’ Een uitspraak, echt een typische uitspraak gemaakt door mensen die geen flauw benul hebben van wat ADHD nou eigenlijk inhoudt. Van die mensen die zeggen dat ADHD tussen de oren zit, dat discipline en training wel helpen om zo’n kind te laten opletten. Van die mensen die roepen dat je je niet mag verschuilen achter de stempel ADHD. Het klopt, ADHD zit tussen de oren. Net zoals een psychose of manische depressie, ADHD zit tussen de oren. Het is een ‘foutje’ in de hersenen, die ervoor zorgt dat je meer alfa golven hebt dan ‘normaal’. Alfa golven zijn hersengolven die zeer actief zijn als je ontspannen bent of slaapt. Niet erg gezond dus, als die actief zijn als je juist niet ontspannen moet zijn. Maar ook niet gek toch? Dat, wanneer je meer alfa golven hebt als je wakker bent, je minder oplet en je meer met andere dingen bezig bent, zoals dagdromen en fantaseren? Want nachtdromen, daar heeft nog nooit iemand straf voor gehad, toch? Ik heb ADD. Of eigenlijk ADHD, maar als ik dat zeg krijg ik rare gezichten ‘jij bent toch niet hyperactief?’ Klopt, als een bus! Maar ADHD is niet alleen maar hyperactiviteit. Er komt zoveel meer bij kijken. Die hyperactiviteit? Dat is het topje van de ijsberg! En nee, ik ben niet hyperactief. Hooguit als ik ergens opgewonden over ben. Maar ik houd me altijd wel in, ik...read more
11-08-2011 | Psyche
Sommige schrijvers kunnen wel een goed verhaal neerzetten, maar schrijven niet zo mooi. Andere schrijvers kunnen briljant met woorden omgaan, maar schrijven een flinterdun verhaal. Renkse Jonkman is zo’n schrijfster die niet alleen een verhaal kan vertellen, maar het ook nog ontzettend goed opschrijft. In ‘Zo gaan we niet met elkaar om’ word je als lezer het leven van Hazel in gesleurd. Ik heb het boek in een ruk van kaft tot kaft uitgelezen, want Renske Jonkman had me direct vanaf de eerste pagina te pakken. We leren Hazel in het verleden kennen, als ze op haar verjaardag een Vlaamse Reus cadeau krijgt van haar ouders. Ze is er dolblij mee en haar broer Jaris stelt voor om het konijn de bijnaam van Stalin te geven; Koba. De moeder van Hazel vindt ‘Bruintje’ een betere suggestie, maar omdat Hazel in haast alles haar grote broer volgt, noemt ze haar konijn Koba. Met tegenzin, want eigenlijk is ze boos op Jaris. Omdat hun verjaardagen zo dicht op elkaar liggen, vieren ze het altijd samen en hebben ze een eigen verjaardagsritueel. Maar Jaris besloot die ochtend van hun ritueel af te wijken en deed stom tegen Hazel. Zijn verklaring? “Als je ouder wordt zijn sommige dingen gewoon niet meer zo leuk.” Kleine Hazel kan hier natuurlijk geen voorstelling van maken. Slagroomtaart blijft immers altijd leuk, ook als je ouder bent. Fast Forward naar de jongvolwassen Hazel, die met twee vrienden – Das en Keizer – in Amsterdam woont. En heel veel dingen niet leuk vindt. Eigenlijk moet ze het uitmaken met haar vriendje Mart (die door Das & Keizer steevast Mark...read more
18-08-2010 | Psyche
“We verdwijnen. Het leven na de dood is de herinnering die je achterlaat bij de mensen waarmee je je hele leven hebt opgetrokken. Als je ervoor zorgt dat het leuk was met jou, zullen je familie en vrienden zich ook leuke dingen herinneren. Dan is het toch of je nog een beetje bestaat.”
read more
10-08-2010 | Psyche
“Cogito, ergo Sum” – Ik denk, dus ik ben. Een gevleugelde uitspraak van René Descartes, Frans filosoof en wetenschapper. De goede man kwam vorige week ter sprake in een wat filosofisch gesprek in het café. Waar huist de ziel van de mens? En wanneer krijgt de mens zijn ziel? Descartes en zijn wetenschappelijk en filosofische tijdgenoten braken met het geloof dat lichaam en ziel één zijn. Zij zijn van mening dat het lichaam mechanisch werkt en dat er een andere substantie is die weer als de ziel bestempeld kan worden. Deze zou huizen in de zogeheten Pijnappelklier of de Epifyse. De ziel zou van buitenaf het lichaam binnentreden, twaalf weken na de conceptie. In de baarmoeder dus. Op dat moment kun je echt van een mens spreken. De menselijke chemische gesteldheid vind ik bijzonder interessant. Wat we in onze hersenen aan stofjes produceren heeft zo’n directe uitwerking op ons doen en laten. Dit mede door het gebruik en de uitwerking van verschillende kunstmatig geproduceerde stoffen die we heden ten dage tot ons kunnen nemen. Om bepaalde emoties of stoornissen in balans te houden. Zelf ben ik een fan van Melatonine, want het helpt me slapen. Rustig slapen. Na een uitroep; Melatonine! Jippie! bedacht ik me dat ik bijzonder weinig weet van de stof, waar het normaal huist en wat het nou precies doet. En wat blijkt… Melatonine is één van de stoffen die de Pijnappelklier aanmaakt. En zo ga je wat Googlen en dingen lezen over Melatonine en de Epifyse. Wat een verzameling van wetenschap en esoterie! Bijna in alle stukken komt naar voren dat de Epifyse inderdaad wordt...read more
31-05-2010 | Psyche
Koosje is dolgelukkig en diepbedroefd. Koosje is namelijk manisch depressief. Of bipolair. Andere naam, zelfde betekenis; namelijk dat mensen het ene moment erg uitgelaten zijn en het andere moment enorm down. Laatst heb ik Pil van Mike Boddé gelezen en ik had gehoopt dat ‘Koosje’ daar het bipolaire equivalent van zou zijn. Dat is niet het geval, want ook al verhalen beide boeken over de strijd met een mentale ziekte, Carice de Wildt heeft voor een compleet andere aanpak gekozen. ‘Koosje’ bestaat uit drie delen; Koosje dolgelukkig; Koosje diepbedroefd; En Koosje anno 2010; normaal gesproken. Kortom, er worden zowel een manische als een depressieve periode beschreven en een stabiele periode, waarin Koosje nagenoeg klachtenvrij is. Daar waar in Pil alles keurig netjes stap voor stap wordt uitgelegd, heeft De Wildt voor een dagboekmethode gekozen en val je meteen met je neus in de boter. Koosje zit midden in een heftige manie, geniet met volle teugen, gooit alle remmen los en maakt dientengevolge van alles kapot. De ene keer lees je vooruit in de tijd, de andere keer achteruit. Hierdoor wordt het langzaam duidelijk dat er Iets Verschrikkelijks is gebeurd. Hierdoor leer je als lezer ook al snel dat een manie niet zo mooi is als het lijkt. Nog meer gaat kapot als Koosje in een diepe depressie terecht komt. Dit deel van het boek vond ik dan ook vrij heftig om te lezen, door de open en eerlijke schrijfstijl van De Wildt komt alles keihard bij de lezer binnen, alsof je naast haar bed staat terwijl ze daarin probeert te verdwijnen. Het leven lijkt niet ondraaglijk, het ís ondraaglijk....read more
09-03-2010 | Psyche
Is een cabaretier met een depressie grappig? Nee. Het is treurig, heel treurig. Maar Mike Boddé heeft zoveel talent dat het hem is gelukt om een indrukwekkend boek te schrijven over zijn depressie. Gevuld met treurige momenten, maar ook met veel humor. In 1991 won Mike samen met Thomas van Luyn het Groninger Studenten Cabaret Festival én het Amsterdams Kleinkunst Festival. Ze werden door het hele land geboekt en hun shows ontvingen veel goede kritieken. Reden genoeg om gelukkig te zijn, toch? Nee. Mike was moe, futloos en negatief. Gelukkig was hij vaak te moe om negatief te zijn, want hij kon de hele dag door slapen. De eerste arts die hij bezocht, dacht dat hij een depressie had, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat Mike ME (Chronisch vermoeidheidsyndroom) had. Hij kreeg geen medicijnen, maar moest er maar mee ‘leren leven’. Aldus zocht hij zijn heil in het alternatieve circuit. Speciale kruiden, handopleggingen, pillen, astrale boodschappen, candida, zuurdesem, niets was hem te dol. Tot bleek dat niets hielp en hij toch weer het reguliere circuit in ging om hulp te zoeken. Zijn huisarts schrijft hem Seroxat voor en in eerste instantie lijkt dat te werken. Hij is niet meer moe, hij is extravert en positief, actief en assertief. Het nadeel is echter dat hij steeds slechter gaat slapen en angstaanvallen begint te krijgen. Op een nacht is de angstaanval zó heftig dat hij subiet besluit te stoppen met zijn medicatie. Diezelfde dag belt zijn hospita zijn ouders en al snel zijn ze bij hem. Ze pakken zijn spullen in en nemen hem mee terug naar zijn ouderlijk huis,...read more
