En dan bedoel ik niet de nare, van meisjes van dertien die met een oude vieze man moeten trouwen. Ik bedoel de weloverwogen keuzes van wederzijdse ouders die hun kinderen een mooie toekomst wensen. Ik zag eens een documentaire waaruit blijkt dat dit doorgaans heel goede huwelijken zijn. Vooraf bedachte situaties. En alsof al dat daten nou altijd zo leuk is.
De mannen en vrouwen in de documentaire waren, nadat zij door de ouders gekoppeld en besloten waren, wat afwachtend toen zij elkaar voor het eerst even mochten bekijken. Ik begrijp dat wel. Je zal voor een vreemde man, of vrouw, gezet worden en weten dat je het met hem of haar gaat doen. Trouwen. En de rest. Net een blind date, alleen daar mag je nog weg rennen. Hier is het huwelijk al bekend. Wegrennen zit er dus mooi niet meer in. Accepteren en er wat leuks van maken lijkt mij de beste optie.
Na de kennismaking volgt het huwelijk al snel en na de voltrekking kan men elkaar echt goed ontdekken. Elkaars eigenaardigheden, leuke dingen, gekke dingen, maar ook de irritante dingen. Waar je als datend persoon al eens afhaakt, doen de gearrangeerde bruiden en bruidegommen dat niet. Want het is zo bedacht. De ouders hebben weloverwogen keuzes gemaakt. En waarschijnlijk verstandige. Verstandige keuzes zijn vaak het beste. Maar niet altijd leuk. Dus die maakt men zelf niet zo snel. Verstandig eten is ook niet altijd lekker. Slecht eten vaak wel. Slechte partnerkeuzes lijken dan ook vaak spannender dan verstandige. Dus als je ouders het even voor je regelen, weet je in ieder geval dat je goed zit. Als je aardige ouders hebt dan.
De mensen in de documentaire waren vrijwel allemaal enorm te spreken over dit soort huwelijken. En het waren geen onaantrekkelijke achterblijvers hoor. Leuk uitziende, slimme mannen en vrouwen juist. Ze gaven wel aan het jammer te vinden dat ze geen eigen keus hadden in de selectie, maar wisten ook dat het vast een goede keus zou zijn.
De cameraploeg kwam na een tijdje nog eens op bezoek en de langzame gehuwde kennismaking was erg goed gegaan. Bij alle stellen. Ze leken gelukkig en gaven ook aan dit te zijn. De basis was gelegd en de liefde gegroeid. Nu konden ze kinderen gaan krijgen. Als ze die kunnen krijgen dan. En als ze kennissen hebben die ook een kind krijgen, van welk geslacht dan ook, kunnen ze misschien alvast een huwelijk arrangeren. Al kunnen ze beter even wachten en kijken hoe de kinderen zich ontwikkelen, anders krijgen de ouders misschien spijt. Dan is het een slecht gearrangeerd huwelijk. En hebben de ouders gefaald.
In Nederland wordt er vrijwel niet uitgehuwelijkt. Het is misschien ook beter om zelf je partner te kiezen. Maar soms lijkt me het ook handig als een ander de juiste en weloverwogen keuze zou maken. Alleen al om het feit dat je dan niet meer keer op keer bij het daten je hele levensverhaal, tijdens het doornemen van de menukaart, op tafel hoeft te gooien.
