Haruki Murakami – Hard Boiled Wonderland En Het Einde Van De Wereld

Haruki Murakami – Hard Boiled Wonderland En Het Einde Van De Wereld

Tags:

Murakami Hard.inddOm deze review meteen maar goed te beginnen; dit is het beste boek wat ik ooit heb gelezen. Haruki Murakami is een briljante schrijver die met Hard Boiled Wonderland En Het Einde Van De Wereld een waar meesterwerk heeft afgeleverd. Eerlijk gezegd heb ik er ook spijt van dat ik dit boek in sneltreinvaart uit heb gelezen, want zo’n ervaring zal ik niet snel nog eens meemaken. Waren de eerste twee hoofdstukken nog een beetje onwennig, na hoofdstuk drie kon ik het boek niet meer wegleggen, zelfs als ik het had gewild.

HBWEHEVDW is het verhaal –of eigenlijk de twee verhalen- van een naamloze man die als calcutec werkt. Dit betekent dat hij zijn twee hersenhelften mentaal in tweeën kan delen en zodoende als decoderingssleutel fungeert en hij belangrijke bedrijfsinformatie beveiligt. Omdat dit proces zich in zijn onderbewustzijn afspeelt, weet hij niet wat de informatie inhoudt. In de even hoofdstukken is een belangrijke decoderingsopdracht het hoofdverhaal en leren we de hoofdpersoon kennen als iemand die zijn werk niet al te bijzonder vindt en het liefst als een kluizenaar leeft na zijn stukgelopen huwelijk. Zijn kijk op de wereld is echter bijzonder humoristisch gelardeerd met een fikse dosis cynisme. Deze hoofdstukken lezen als een trein en worden afgewisseld door een vreemde sprookjeswereld in de even hoofdstukken. In deze hoofdstukken ontmoeten we een man die zich net in de Stad heeft gevestigd. Deze stad is ommuurd en alles en iedereen heeft zijn plek. Zo ook ieders schaduw, die blijft buiten de poorten om te sterven. De man heeft nog maar net afscheid genomen van zijn schaduw en zodoende heeft hij nog een individuele persoonlijkheid, vol met flarden van herinneringen. Op het moment dat zijn schaduw sterft zal hij net als alle andere bewoners in de stad deel uitmaken van de stad, zonder verwarrende emoties en onzuivere motieven.

Als Droomlezer is het zijn taak om dromen te lezen uit de schedels van eenhoorns. Al snel bekwaamt hij zich in zijn taak en heeft hij het naar zijn zin in de stad. Echter weigert hij zijn schaduw op te geven, die buiten de poorten dwangarbeid moet verrichten onder het toeziend oog van de Poortwachter. Als hij besluit samen met zijn schaduw te ontsnappen, raken de twee verhalen elkaar meer en meer en heb je niet meer het idee dat je twee verschillende verhalen leest. Op dat moment gaat het verhaal in sneltreinvaart en laat de briljante vertelstijl van Murakami je niet meer los. Als dan het onvermijdelijke moment komt dat je de laatste pagina omslaat, weet je dat je zojuist een van de meest briljante verhalen uit deze tijd hebt gelezen.

Ook al klinkt bovenstaande niet erg vernieuwend en briljant, Murakami is wel degelijk vernieuwend en briljant. Eenhoornschedels lezen, met je onderbewustzijn codes kraken, Hekelingen, hersenhelften splitsen, het klinkt allemaal niet geloofwaardig. Echter lukt het Murakami om alles zo op te schrijven dat het zeer aannemelijk is. Waarom het boek zo briljant is kan ik mijn vinger niet opleggen, maar het is een aanrader voor iedereen. Het verhaal zit vol met metaforen en verborgen boodschappen, het lijkt haast een parabel. Vooral de rol van het onderbewustzijn in HBWEHEVDW heeft me aan het denken gezet.

Tot slot een fragment;

Quote:

Omdat ik niet in mijn eigen geest kan doordringen, wijd ik me weer aan mijn taak als Droomlezer. Terwijl de winter steeds strenger wordt, concentreer ik me op deze activiteit en vergeet, zij het slechts tijdelijk, het gevoel van verlies dat me achtervolgt. Maar hoe meer oude dromen ik lees, hoe meer ik me van mijn hulpeloosheid bewust word. Ik kan er niet achter komen wat de dromen betekenen. Ik lees ze zonder er iets van te begrijpen. Wat zich avond na avond aan mijn blik voordoet zijn net ondoorgrondelijke teksten. Ik zou evengoed naar het water van de Rivier kunnen staren.