Vaak hoor ik dat alleenstaande mannen met baby’s aantrekkelijk gevonden worden. De vrouw valt dan voor het zachte, tere, gedrag van de man. Ik heb dat niet. Als ik een man met een kleine baby zie, raak ik er niet opgewonden van. En denk ik niet aan heftig zoenen met de man in kwestie.
Een vriendin zei onlangs, toen we een man met een hippe kinderwagen passeerden, dat ze dat zo’n lief plaatje vond. Ik keek eens om en kon niets aantrekkelijks of liefs bedenken. Ik vind een single man met een luiertas om zijn nek gewoon niet sexy.
Natuurlijk kan een man met een kind best leuk zijn. Als de beste man bijvoorbeeld je eigen man is. Of als het kind iets ouder is. Maar dat komt dan weer, omdat ik communicerende mensen leuk vind. Vooral als mensen normaal met hun kinderen praten. In normale-mensen-taal. Maar dan nog heb ik geen gedachten in de trant van; als hij zo leuk is met dat kind, is hij vast ook leuk voor mij. En ik kan dan al helemaal niet denken aan hoe hij me passioneel zou zoenen op de bank. Stel je voor dat dat kind dan ineens beneden staat, omdat het niet kan slapen. Dat zou ik dan zó zielig vinden, want een kind wil zijn vader niet zien zoenen met een vreemde vrouw. Ik zou een platonische liefdesrelatie met die man krijgen. Tenzij de kinderen bij hun moeder zijn dat weekend. Dat zijn nou mijn gedachten bij een man met een baby, of heel jong kind. Die gedachten gaan dus heel wat verder dan ‘ah, wat lief en sexy’.
In mijn datende leven kom ik vaak mannen tegen met kinderen. Die kinderen zijn doorgaans wat ouder. Dat is prima. Dan kun je er wat mee doen. Spelen, praten, winkelen en dat soort dingen. Best leuk. Maar ik hoef gewoon geen baby van elf maanden van een vreemde man te knuffelen. Ben ik hier dan de enige in? Vinden vrouwen het echt aantrekkelijk als een man de kots- en kruip perikelen van zijn baby vertelt tijdens de eerste dates? Ik niet. Net als praten over exen en vreemde verslavingen, is praten over de gevoelens voor een baby tijdens de eerste ontmoetingen ook not-done. Vergis je niet, de baby mag natuurlijk wel genoemd worden, want het is iets dat bij hem hoort, maar de details kunnen ook na de eerste zoen gedeeld worden. En die zoen is veel leuker als die man nog geen babybrabbeltaal heeft nagedaan van zijn baby. Trouwens, als hij dát na de zoen alsnog doet, is het gelijk uit!
In films zie je het ook wel eens, een gespierde man met in zijn grote vechtersarmen een baby. Dan hoor je alle vrouwen in de zaal massaal een kreet slaken. ‘Ahhh…’. Ze vinden het lief. Ik heb dat dus niet, ook niet in de film. Als die man nou zonder baby iets heldhaftigs doet, dan hoor je mij wellicht een vragende ‘ooh?’ produceren. Die ‘ooh?’ staat dan voor; nou meneer, kom bij mij op het balkon ook maar de vijand verslaan en mij redden.
Nu is het niet zo dat ik niet zou daten met een man met baby hoor. Als hij echt leuk is en hij heeft nou eenmaal kort ervoor een baby gemaakt, dan is dat nou eenmaal zo en dan wil ik best verkering met hem. Ik val er alleen niet speciaal op. Ik ga niet op zondagochtend joggen in het park, omdat er dan doorgaans veel alleenstaande mannen wandelen met hun kroost. Ik zoek het niet op. Ik jog ook niet. Maar soms staan ze ineens in je zicht. Of fietsen. Zoals gisteren. En dan maakt het ineens niets uit of de zoon of dochter de baby of peuterleeftijd nog niet is gepasseerd.
Want dat kleine babykind op het stuur, zat volledig níet in de weg om leuk te lachen naar die fijne, knappe man, met zijn mooie witte rij tanden, op de fiets!
