Eind 2009 begon ene Anna een feuilleton op weblog De Jaap over haar strijd tegen anorexia. Niet alleen ik las over de strijd van Anna, maar nog veel meer mensen. Nu blijkt dat Anna een pseudoniem was voor Rianne Meijer en zijn haar logs herschreven en uitgegeven als een heus boek; De Ana-files.
Anorexia krijg je niet zomaar, daar moet je heel hard voor werken. Je moet perfectionistisch aangelegd zijn, een paar trauma’s hebben, de zelfdiscipline en zelfhaat om je eten te laten staan en goed kunnen liegen. Rianne deed het niet alleen, maar was er ook best goed in. Ze was afgestudeerd, had een leuke baan, een goede relatie, een mooi huis en geweldige vrienden waarmee ze de allerleukste activiteiten mee ondernam. Op het eerste gezicht zou je denken dat Rianne alles mee heeft, maar ongemerkt voor de buitenwereld worstelt ze al vijftien jaar met anorexia.
Nadat haar perfecte relatie toch niet zo perfect bleek te zijn en haar vriend het uitmaakt, stort Rianne eindelijk in en ze besluit hulp te zoeken. En daar begint het boek, bij week 1. Dan belt ze eindelijk de eetstoornissen kliniek om zich aan te melden voor een behandeling. Al vrij snel mag ze langskomen voor een intake. En ook al heeft ze deze stap genomen en weet ze dat het na vijftien jaar tijd is om afscheid te nemen van haar ziekte, toch twijfelt ze of ze wel moet gaan. Als ze zich haast naar haar afspraak, valt ze van de trap. Ze heeft een hersenschudding, schedelbreuk en een subduraal hematoom. En ze krijgt een standje van de kliniek omdat ze niet is op komen dagen voor haar intake. Drie weken later heeft ze een nieuwe afspraak en ze krijgt te horen dat ze op de wachtlijst wordt gezet en tot die tijd heeft ze elke week een individueel gesprek.
Vijfendertig weken na haar eerste telefoontje met de kliniek, begint Rianne eindelijk met de deeltijd groepstherapie, speciaal voor eetgestoorden. Ze worstelt met het strenge schema van de kliniek, maar eet toch wat haar opgedragen wordt. Braaf telt ze calorieën, vult op haar eetlijst in hoeveel ze heeft gegeten en beweegt zo min mogelijk. Maar ondanks haar keiharde werk, valt ze zelfs af in plaats van dat ze aankomt. Haar lichaam is zo in de war door de jaren van ondervoeding, dat er geen grammetje bij komt. Alsof dat niet lastig genoeg is, dreigt ze ook nog uit de kliniek ontslagen te worden als ze niet aankomt.
Vijftien jaar anorexia versla je niet zomaar. Helemaal niet als je naast je behandeling toch stug door blijft werken en een nieuwe vriendenkring op bouwt. Toch moet Rianne de kracht vinden om door te gaan, want ze heeft dondersgoed door dat dit haar laatste kans is op een gezond en gelukkig leven…
Anorexia is niet grappig. Een heel boek over anorexia kan dan ook alleen maar deprimerend en serieus zijn, helemaal als het een waargebeurd verslag is. Gelukkig is dit boek geschreven door Rianne Meijer, die zelfs in het diepste dal nog een lichtpuntje weet te vinden (of een sarcastische opmerking weet te plaatsen die zo fout is dat mijn tenen omkrullen van het lachen). Open en bloot heeft ze geschreven over misschien wel de allerbelangrijkste periode in haar leven. Het is geenszins een saai verslag van een oppervlakkig modepopje, wier tailleomvang het belangrijkste is in haar leven.
Ik heb het boek in een ruk uitgelezen en heb niet alleen iets geleerd over anorexia, maar ook een heel intiem kijkje in het leven van Rianne Meijer. Een leven waar ze zich absoluut niet voor hoeft te schamen, helemaal niet als het zo ontzettend lekker is opgeschreven.
De Ana-files krijgt vier van de vijf roze kogels.
