Willy Vlautin is muzikant en schrijver. Bij de roman ‘Noorwaarts’ krijg je dan ook een bijpassende CD cadeau. Gratis muziek; altijd fijn! Helaas is de CD net zo deprimerend als het boek…
De 22-jarige Allison Johnson leidt een behoorlijk uitzichtloos leven. Ze heeft geen diploma’s, geen ambities, geen idee van wat ze wil en kan. Ze woon in Las Vegas en is omringd door mensen die net zo’n uitzichtloos bestaan hebben als zijzelf.
Zo ook haar vriendje, Jimmy. Jimmy is helemaal voor White Power en tegen Mexicanen. Hij is dan ook trots lid van The World Church of the Creator, een racistische groep. In een dronken bui heeft hij het logo van deze groep – én een hakenkruis – op de rug van Allison laten tatoeëren. Ze is nu dus gebrandmerkt als racist, terwijl zij eigenlijk helemaal geen probleem heeft met buitenlanders.
Wel heeft ze problemen met alcohol. Als je leven zo leeg en zinloos is, is het makkelijk om de pijn en uitzichtloosheid te verdoven met alcohol. Geregeld gaat ze out en weet niet meer precies wat ze allemaal heeft gedaan. Jimmy heeft er een hekel aan als ze zichzelf zo laat gaan, en heeft er geen moeite mee om dit op fysieke wijze duidelijk te maken.
Hoe uitzichtloos alles ook is, Allison beseft diep van binnen dat er meer is, meer kan zijn. Dus besluit ze Vegas – en Jimmy – te ontvluchten als blijkt dat ze zwanger is. Ze gaat naar Reno, waar ze probeert van haar angsten af te komen, en iets op te bouwen wat enigszins op een normaal bestaan lijkt.
Willy Vlautin geeft de lezer geen tijd om te wennen aan het leven van Allison, en direct in het eerste hoofdstuk ben je er getuige van hoe Allison dronken onderuit gaat, terwijl Jimmy haar probeert te neuken op een invalidentoilet. Gezellig!
Met dit hoofdstuk is ook direct de toon gezet voor de rest van het boek. Het is deprimerend en zwartgallig. Tot Allison naar Reno vertrekt, en er hoop gloort aan de horizon. Het is maar een klein sprankje hoop, maar genoeg om als lezer niet in een depressie te storten.
Vlautin schrijft geweldig beeldend, en weet met weinig woorden een bijzondere sfeer te schetsen. Toch kwam ik niet helemaal in het verhaal. Misschien doordat je zulke ellende helemaal niet binnen wilt laten komen, maar misschien ook wel omdat Allison nooit helemaal tot de verbeelding gaat spreken.
Ze is een wanhopig geval, maar waar de wanhoop vandaan komt, blijft onduidelijk. Gelukkig heeft het verhaal min of meer een happy end, en blijf je niet compleet ontredderd achter. Zonde hoe dit verhaal onder je huid kruipt – net als de bijpassende muziek – maar je toch net niet helemaal weet te raken.
‘Noordwaarts’ van Willy Vlautin krijgt drie van de vijf roze kogels.
