Ik post af en toe nog iets op Facebook. Rondkijken doe ik inmiddels zeer beperkt. Hier en daar zie ik nog wel een leuke foto of een goed artikel. Ik heb een Twitteraccount waar ik niks mee doe. Om maar te zwijgen over Instagram. Ik ga momenteel een natuurlijke social media-stop of vermindering tegemoet. En ik ben niet de enige die momenteel zo door het leven wandelt. Zou het dan toch ooit ophouden?
Het is nieuw, dus je hebt een account
Natuurlijk stopt het nooit helemaal. Dingen gaan in fases. En er komt steeds allerlei nieuwigheid bij. Ik sta altijd vooraan met nieuwe dingen. Maar ik geef ze ook altijd al heel snel weer op. Hyves, Facebook, Instagram, Twitter, LinkedIn, Foursquare, Spotify, you name it en ik heb een account. Blijkbaar. Want onlangs kreeg ik een bericht dat iemand mij heeft toegevoegd op Foursquare. Geen idee wat je met Foursquare moet doen. Maar, het was ooit nieuw, dus ik heb een account.
Waarom overal hetzelfde posten?
Facebook hou ik al wel lang vol en vind ik ook echt wel leuk en handig hoor. Twitter niet. Dat gaat mij te snel. En ik vind vreemde mensen volgen toch een beetje moeilijk en ik weet ook niet wie ik dan zou moeten volgen. Ik hoef niet alles van mensen te weten. Het doel van Instagram begrijp ik al helemaal niet. Op instagram kun je foto’s plaatsen en delen, ook op al je andere social media. Waarom overal hetzelfde posten? Na een handvol foto’s staat mijn Instagram account dan ook stil. Zakelijk gebruik ervan begrijp ik wel. Denk ik. Aan Pinterest doe ik niet mee. Want het nut dáárvan ontgaat mij volledig.
Fanatiek op Facebook
Ik was fanatiek op Facebook. Enorm zelfs! Gezellig. Al typend een beetje kletsen en lol maken. En LOL typen. Ook toen ik nog dacht dat ‘LOL’ gewoon ‘lol’ betekende. En lekker rondkijken is ook geen straf. Ik dacht dan ook dat ik er nooit mee zou stoppen. Maar ik dacht twintig jaar geleden ook dat ik mijn ‘tacky glasvezel duizend kleurtjes ufo lamp’ nooit weg zou gooien. Er zit dus een stop aan te komen. Waarschijnlijk geen echte ‘ik gooi mijn account weg’ stop, maar wel een ‘ik doe er eigenlijk niks meer mee’ stop. Je huis aanhouden, maar er eigenlijk bijna niet meer zijn, omdat je meer bij je geliefde bent. Dat idee.
Nietszeggende statusupdates
Afgelopen twee weken heb ik vier mensen ontmoet die privé geen social media gebruiken. Zakelijk hebben zij nog wel één en ander. Ik vind dat leuk, verrassend en verfrissend. ‘Echter’ ook. Want toen ik een tijd geleden uit gemak wilde kijken hoe het met een vriendin zou gaan, betrapte ik mezelf op mijn asociale gedrag op het oh zo ‘sociale’ media. Op Facebook zou ik wel even zien wat ze allemaal doet nu. Maar ze heeft geen Facebook (meer)! En dat vond ik heel erg leuk. Ik heb haar gelijk gebeld. Oké, eerst een whatsapp-bericht gestuurd. En afgesproken. We hebben uren lang gelachen en gekletst. En ik wist daarna veel meer dan een foto of nietszeggende quote op Facebook mij had kunnen melden.
Terug naar het ‘echte’ leven, op social media
Langzaamaan zie, merk en lees ik dat steeds meer mensen minder actief zijn op social media. Terug de straat op. Super leuk! Maar wat ik dan wel weer gewoon ècht héél gek vind, is het feit dat er nu mensen zijn die pagina’s en accounts gemaakt hebben om beperkt gebruik van social media aan te moedigen; terug naar het ‘echte’ leven!
Die pagina’s kun je dan liken en volgen.
Op social media.
Om te lezen en op foto’s te zien wat mensen allemaal in dat echte leven doen.
Zonder social media.
?
