31-05-2010 | Psyche
Koosje is dolgelukkig en diepbedroefd. Koosje is namelijk manisch depressief. Of bipolair. Andere naam, zelfde betekenis; namelijk dat mensen het ene moment erg uitgelaten zijn en het andere moment enorm down. Laatst heb ik Pil van Mike Boddé gelezen en ik had gehoopt dat ‘Koosje’ daar het bipolaire equivalent van zou zijn. Dat is niet het geval, want ook al verhalen beide boeken over de strijd met een mentale ziekte, Carice de Wildt heeft voor een compleet andere aanpak gekozen. ‘Koosje’ bestaat uit drie delen; Koosje dolgelukkig; Koosje diepbedroefd; En Koosje anno 2010; normaal gesproken. Kortom, er worden zowel een manische als een depressieve periode beschreven en een stabiele periode, waarin Koosje nagenoeg klachtenvrij is. Daar waar in Pil alles keurig netjes stap voor stap wordt uitgelegd, heeft De Wildt voor een dagboekmethode gekozen en val je meteen met je neus in de boter. Koosje zit midden in een heftige manie, geniet met volle teugen, gooit alle remmen los en maakt dientengevolge van alles kapot. De ene keer lees je vooruit in de tijd, de andere keer achteruit. Hierdoor wordt het langzaam duidelijk dat er Iets Verschrikkelijks is gebeurd. Hierdoor leer je als lezer ook al snel dat een manie niet zo mooi is als het lijkt. Nog meer gaat kapot als Koosje in een diepe depressie terecht komt. Dit deel van het boek vond ik dan ook vrij heftig om te lezen, door de open en eerlijke schrijfstijl van De Wildt komt alles keihard bij de lezer binnen, alsof je naast haar bed staat terwijl ze daarin probeert te verdwijnen. Het leven lijkt niet ondraaglijk, het ís ondraaglijk....read more
09-03-2010 | Psyche
Is een cabaretier met een depressie grappig? Nee. Het is treurig, heel treurig. Maar Mike Boddé heeft zoveel talent dat het hem is gelukt om een indrukwekkend boek te schrijven over zijn depressie. Gevuld met treurige momenten, maar ook met veel humor. In 1991 won Mike samen met Thomas van Luyn het Groninger Studenten Cabaret Festival én het Amsterdams Kleinkunst Festival. Ze werden door het hele land geboekt en hun shows ontvingen veel goede kritieken. Reden genoeg om gelukkig te zijn, toch? Nee. Mike was moe, futloos en negatief. Gelukkig was hij vaak te moe om negatief te zijn, want hij kon de hele dag door slapen. De eerste arts die hij bezocht, dacht dat hij een depressie had, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat Mike ME (Chronisch vermoeidheidsyndroom) had. Hij kreeg geen medicijnen, maar moest er maar mee ‘leren leven’. Aldus zocht hij zijn heil in het alternatieve circuit. Speciale kruiden, handopleggingen, pillen, astrale boodschappen, candida, zuurdesem, niets was hem te dol. Tot bleek dat niets hielp en hij toch weer het reguliere circuit in ging om hulp te zoeken. Zijn huisarts schrijft hem Seroxat voor en in eerste instantie lijkt dat te werken. Hij is niet meer moe, hij is extravert en positief, actief en assertief. Het nadeel is echter dat hij steeds slechter gaat slapen en angstaanvallen begint te krijgen. Op een nacht is de angstaanval zó heftig dat hij subiet besluit te stoppen met zijn medicatie. Diezelfde dag belt zijn hospita zijn ouders en al snel zijn ze bij hem. Ze pakken zijn spullen in en nemen hem mee terug naar zijn ouderlijk huis,...read more
09-02-2010 | ... en alles
Nico Groenhart is in 1943 een jonge student aan de TU Delft als hij een keuze krijgt. Of hij tekent een loyaliteitsverklaring aan Nazi-Duitsland en mag door studeren, of hij tekent geen loyaliteitsverklaring en wordt naar Duitsland gestuurd om daar te werken als dwangarbeider. Ruim twee jaar verblijft hij in Berlijn. Verschillende organisaties roepen de studenten op niet te tekenen, uit verzet. Als blijkt dat de vaders van de studenten die niet tekenen worden opgepakt, besluit Nico alsnog te tekenen, zodat zijn vader veilig is en hij zijn studie voort kan zetten. Helaas tekent hij te laat en wordt hij begin mei 1943 naar Berlijn gebracht om daar als dwangarbeider in de oorlogsindustrie te werken. In het begin houdt hij goede moed. Hij woont met andere studenten in een barak, zelfs zijn goede vrienden Aad en Theo zijn bij hem. De jonge mannen doen hun best om goed geluimd te blijven en werken hard in de fabriek. Ook al zijn ze te werk gesteld, ze hebben redelijk wat vrijheid. Ze mogen gewoon met het thuisfront schrijven (wat dan ook veelvuldig gebeurt) en ze ontvangen regelmatig pakketten vanuit Nederland met kleding en etenswaar. Ook mogen ze na gedane arbeid Berlijn in. De jongens bezoeken theaters en musea, organiseren een feest een debatteren geregeld om hun geestelijke gezondheid op peil te houden. Goed, af en toe wordt een bijeenkomst onderbroken door een luchtalarm en zitten ze de hele nacht in een schuilkelder, maar over het algeheel genomen is de eerste periode in Berlijn -ondanks het zware fysieke werk- goed te doen. Echter, naarmate de maanden vorderen en Berlijn steeds vaker gebombardeerd...read more
04-02-2010 | ... en alles
In de Alpen schiet een bus door de vangrail. In de bus zitten zeven jongetjes van het voetbalteam uit Broekmeer. Een van de jongetjes overleeft het ongeluk niet. In Nederland hebben de ouders van de jongetjes zich verzameld. Ze weten dat een van de kinderen het niet gered heeft, maar ze weten niet welke… Sofie is dertien als ze naar het kleine Broekmeer verhuist. Haar eerste vriendin wordt Els – de dochter van de drogist – die haar import noemt. Sofie beschouwt zichzelf liever als export. Na een paar jaar verdwijnt ze zomaar uit het dorp en er gaan verschillende geruchten rond. Ze zou in de grote stad D. zijn gaan wonen, waar ze de muze is van een kunstenaar. Ondertussen gaat het leven in het dorp door. De kinderen groeien op, trouwen met elkaar en krijgen zelf ook kinderen. Af en toe gaat er iemand vreemd, maar daar wordt niet over gepraat. Jaren later komt Sofie opeens terug en trouwt met René. Ze zijn een droompaar. Tot René verlamd raakt bij een bizar ongeval en verandert in een cynisch wrak op wieltjes. Als Mounir en Miriam in Broekmeer komen wonen, verandert er langzaam iets. Dat komt vooral door de rijke en ambitieuze Mounir. Ook al is zijn Nederlands vloeiend en is hij een succesvol ondernemer, de dorpelingen zien hem voornamelijk als een domme buitenlander. Voor Mounir is het erg belangrijk om geaccepteerd te worden in de gemeenschap, dus is hij erg actief in het dorpsleven als hij niet op zakenreis is. Als Mounir in Italië is, krijgt hij met een compagnon het idee om een trainingskamp in Italië...read more
04-01-2010 | ... en alles
Literaire snob als ik ben, dacht ik alle literaire genres wel te kennen. Fout. Bizarro fiction is nieuw voor me. Dit genre streeft er naar raar, fascinerend, uitdagend maar ook leuk te zijn. Ass Goblins of Auschwitz is raar en fascinerend, maar ik twijfelde aanvankelijk of ik het ook wel leuk zou vinden om te lezen. Eerlijk is eerlijk, na het eerste hoofdstuk twijfelde of ik wel verder wilde lezen over de Siamese tweeling Otto en zijn broer. Of zoals ze in Auschwitz genoemd worden; 1001 en 999. Echter is de bizarre fantasiewereld van auteur Cameron Pierce zo bizar en fascinerend, dat ik wel door móest lezen. Raar of niet, het is een goed geschreven boek. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de broer van Otto, die we als lezer alleen meer leren kennen bij zijn Auschwitz-naam; 999. Voor de ass goblins kwamen, woonden Otto en zijn broer samen met alle andere kinderen in Kidsland. Het was een fijne en gelukkige plaats, waar zelden problemen waren. Het grootste probleem van de Siamese tweeling was een andere Siamese tweeling; Frannie en Frannie 2. Frannie is geweldig, Frannie 2 doodeng. Op een dag komen zonder waarschuwing de ass goblins binnen vallen. Alle kinderen die niet meteen vermoord worden, worden naar Auschwitz gebracht, waar ze de hele dag in de speelgoedfabriek moeten werken. Hun eten bestaat uit de huid van overleden kinderen en hun eigen organen. Die organen worden op aparte wijze aan ze geserveerd door toilet toads. Hoe precies moet je zelf maar lezen. Als de hoofd ass goblin -Adolf- weg is, besluiten een aantal wetenschappers experimenten uit te...read more
