Boekrecensie: Tarantobloed – Katja Schoondergang

De twaalfjarige Quique woont in een tehuis omdat hij zijn broertje per ongeluk heeft verwond. Elk weekend mag hij naar zijn stiefvader en zijn vrouw, maar hij wil daar niet heen. Hij is daar niet veilig en ze houden zijn broertje weg van hem. Daarnaast heeft zijn stiefvader zijn echte moeder vermoord, maar niemand gelooft hem. Dus besluit Quique te vluchten, naar Sevilla, waar zijn echte vader woont.

Lodi Visser werkt als beveiliger en als hij zijn avondronde bij het tehuis komt doen, kruipt Quique stiekem in zijn auto. Pas later die nacht ontdekt Lodi de kleine verstekeling en brengt hem terug naar het tehuis. Helaas is er niemand die de deur opendoet en neemt Lodi Quique mee naar zijn huis.

Een goede daad, maar een domme zet. Want Lodi heeft eerder een wegloper geholpen en deze jongen werd de dag daarop dood aangetroffen. Lodi voelt zich verantwoordelijk, want hij heeft de jongen waarschijnlijk afgezet bij zijn moordenaar. Als bekend wordt dat Quique is verdwenen en hij in het gezelschap van Lodi is gesignaleerd, is iedereen er van overtuigd dat Lodi een pedofiel en/of moordenaar is. Hij heeft nu problemen op zijn werk, hij wordt lastig gevallen in de buurt en zijn ex houdt zijn dochters bij hem vandaan.

Quique heeft geen boodschap aan de problemen van Lodi en weet te ontsnappen. Hij komt terecht in een verlaten schoolgebouw, waar Anneloes (liever ‘Anne’, want Anneloes is een stomme naam) stiekem flamencoles geeft aan buurtkinderen. De moeder van Quique was ook Flamencodanseres en hij voelt zich direct thuis bij dit zootje ongeregeld.

Als Anne zijn verhaal hoort, besluit ze Quique te helpen en hem naar Sevilla te brengen. Helemaal als ze erachter komt dat zijn vermoorde moeder haar oude flamencolerares is, en zijn vader een telg is uit het beroemde Taranto-geslacht, een Spaanse familie die aan de top staat van de Flamencowereld. Quique en Anne kunnen beiden niet autorijden, dus besluiten ze Lodi te vragen of hij hen wil helpen.

En zo begint een bizarre roadtrip. Lodi en Anne kunnen het helemaal niet met elkaar vinden, Quique verdwijnt steeds en als ze na een barre tocht aankomen in Sevilla, blijkt alles heel anders in elkaar te zitten dan ze allemaal aanvankelijk dachten…

Op zondagmiddag wilde ik even een stukje lezen. Op zondagavond was ‘Tarantobloed’ uit. Katja Schoondergang heeft ervoor gekozen om het verhaal wisselend vanuit de perspectieven van de hoofdpersonen – Quique, Lodi en Anne – te vertellen, waardoor het boek blijft boeien. Elk hebben ze hun motieven om Nederland te verlaten en elk hebben ze hun eigen ideeën bij de reis.

Lodi is nuchter, Anne is een tikje dramatisch en Quique is een typische twaalfjarige, met het bijbehorende taalgebruik. Door de afwisselende vertelperspectieven is een het caleidoscopisch en gelaagd verhaal, wat de leespret enorm vergroot. Schoondergang heeft zelf jaren flameco gedanst en heeft dit als een interessant thema opgenomen in dit boek. Spaanse dramatiek, maar met een Nederlandse inslag.

Nog knapper is hoe Schoondergang de lezer – en de hoofdpersonen – continu op het verkeerde been weet te zetten. Net als je snapt hoe alles in elkaar steekt, blijken de zaken anders te zitten dan je aanvankelijk dacht. Het zijn geen geforceerde plottwist, maar goed uitgedachte verhaallijnen, die samen opbouwen tot een geweldige ontknoping.

‘Tarantobloed’ is de beste Nederlandse literaire thriller die dit jaar is uitgekomen. Het boek krijgt dan ook vijf van de vijf roze kogels en is een aanrader voor iedereen!