01-12-2012 | Kleur & Cultuur
Feestdagen zijn stom. De allerstomste feestdag in Nederland is echter Sinterklaas, wat met alle heisa er omheen geen feestdag meer is, maar drie weken vol met stress en teleurstelling. Het lijkt mij het beste voor iedereen als we Sinterklaas gewoon afschaffen. Waarom? Ik zet 4 redenen voor je op een rij. 1. Je mag niet liegen Al op vrij jonge leeftijd leer je dat je niet mag liegen en dat je naar volwassen mensen moet luisteren. Dus als alle volwassenen in een collectieve psychose schieten en je vertellen dat er aan het eind van het jaar een man uit Spanje langs komt, geloof je dat. Je gelooft ook dat deze man precies bijhoudt wie zoet is geweest en wie niet. Je gaat niet bij je ouders huilen als je broer aan je staart heeft getrokken en je schreeuwzingt elke avond bij je schoentje je longen uit je lijf, om je loyaliteit aan Sint te bewijzen. En hij bestaat echt. Je ziet hem op televisie en je krijgt zelfs brieven (of mail, het is 2012!) van de beste man of zijn knechten. Hij komt op school, op de sportvereniging en misschien wel bij je thuis. En als hij geen tijd heeft om op visite te komen, zet hij in elk geval een grote zak met cadeaus op de stoep. Fijne man, die Sint! Dan word je ouder. En slimmer. Valt het op dat je elke avond diezelfde verlepte kutwortel in je schoen stopt, en deze ’s ochtends weer in de groentela ligt. Je ziet dat de Sint op televisie een heel andere mijter en staf heeft dan de Sint op...read more
04-11-2012 | Kleur & Cultuur
Als ik dit schrijf, zit ik in het vliegtuig. Ik kom terug van drie weken China. Waar de Chinezen wonen die er op los smakken, slurpen, scheten laten, rochelen en het resultaat daarvan op straat tuffen. En gelijk hebben ze. Je eten smaakt veel lekkerder als je smakt, je soep beter als je slurpt, scheten inhouden voelt niet fijn en iedereen heeft weleens een prop in de keel die verholpen zou kunnen worden door een flinke rochel, die op zijn beurt weer in een sierlijke boog op straat getuft dient te worden. Waarom zouden we doen alsof dat niet zo is en dat dan beschaving noemen? Ja, Chinezen maken graag geluid. Naast het slurpen, smakken, rochelen en ruften, lachen en praten ze vrijwel constant en als ze zich afvragen of er ergens een echo is, dan testen ze dat door heel vaak heel hard te schreeuwen. Als ze dingen verkopen, dan zijn dat spullen waarbij je kunt smakken of slurpen of het zijn voorwerpen die zelf geluid maken. Die laatste categorie prijzen zij aan door dit geluid constant te maken. Een goede strategie, want wie wil er nou geen plastic kip dat een geluid maakt alsof het verkracht wordt wanneer je erin knijpt? Het fijne aan China is dat wanneer je dit geluid van de verkrachte kip vanuit het niets midden op straat imiteert, niemand raar opkijkt. Heerlijk toch, die vrijheid. Je mag ook gewoon staren naar iemand die je er opvallend uit vindt zien, zoals een blanke. Als die dan naar je terug gaat staren, in de hoop dat je beschaamd je ogen neerslaat, voel je – helaas...read more
30-10-2012 | Kleur & Cultuur
Van de 10 miljoen Afrikanen die als slaaf zijn verscheept naar Amerika hebben mijn voorouders er zo’n 550.000 voor hun rekening genomen. De tocht was zwaar en ongeveer 16% van de “lading” ging onderweg verloren. Aangekomen in Amerika werden de slaven onder barre omstandigheden aan het werk gezet, uiteindelijk tot de dood erop volgde. Waarom doet dit niks met mij? Op school leerde ik weinig over de slavernij. Nou ja, wel dat Nederlanders wat slaven hadden vervoerd en dat dit niet netjes was, maar de slaven werden aangeleverd door lokale stammen, dus eigenlijk hadden ze het aan zichzelf te danken. Wij, Nederlanders, hadden simpelweg gebruik gemaakt van een uitgelezen mogelijkheid tot handel. Zoals dat in onze aard zit, de VOC-mentaliteit. Ik herinner me niet dat ik onderwezen ben over de barre reisomstandigheden, de kille calculaties die de slavenhandelaren erop nahielden en de brute wijze waarop slaven op de plantages onder de duim werden gehouden. En dat terwijl er in mei wel altijd een geschiedenisspecial was over de Tweede Wereldoorlog en de holocaust. In Duitsland kan je geen steen gooien zonder een gedenkteken of monument van de Tweede Wereldoorlog te raken. Het lijkt wel alsof Duitsers van zelfkastijding een nationale sport hebben gemaakt en geen kans onbenut laten om de gruwelijkheden die zich tijdens het bewind van Hitler hebben afgespeeld aan de wereld te laten zien. Onze Oosterburen tonen daarmee berouw, beloven dat ze erop zullen letten dat het niet weer gebeurt en doen daarmee recht aan het verleden. De slavernij is in 1853 afgeschaft, zo’n 150 jaar geleden. Het heeft tot 2002 geduurd totdat het Nationaal Monument Slavernijverleden er...read more
18-10-2012 | Kleur & Cultuur
Moslims zijn eng. En de media zijn eigenlijk nog veel enger, want zij vallen echt aan. Velen onder ons voelen een zekere angst wanneer er een bebaarde moslimachtig uitziende man naast ons komt zitten in de trein of alleen al in dezelfde bus stapt als wijzelf. We worden opstandig als een man met dito baard en uitstraling ons vrouwen de hand niet wil schudden. Doordat de media zo’n ontzettend negatief beeld creëren van de moslimwereld en wij dus alleen al het slechte te horen en zien krijgen, is het niet gek dat het gros van de boeren en buitenlui een zekere afkeer heeft van alles wat met moslims te maken heeft. Natuurlijk horen we niets over de gewone bebaarde man en zijn gesluierde vrouw die een alles behalve uitzonderlijk leven leiden. Daar verdienen de media geen geld mee, want wie zou er op nu.nl nou doorklikken op een titel als “Man doet boodschappen met vrouw” of “Man drinkt een kopje thee in het café op de hoek” waarbij de religie van de persoon volledig buiten beschouwing wordt gelaten? Zonder op de hoogte te zijn van de religie van een persoon zal een blanke man met of zonder baard of snor nooit automatisch bij een eerste gedachte in twijfel worden getrokken wat zijn doen en laten betreft. Terwijl niet te zien is of deze persoon zich aan heeft gesloten bij een sekte of buiten werktijd zijn vrouw en kinderen het leven zuur maakt. Angst leidt onze gedachten op een vreemde manier en we willen maar niet wennen aan het veranderende straatbeeld. Ik weet dat ik niet in de meest standaard situatie leef...read more
10-09-2012 | Kleur & Cultuur
Natuurlijk kun je gewoon naar Bali gaan en daar drie weken in de zon liggen. Maar je kunt ook net als Pepijn Vloemans naar de Hoorn van Afrika gaan; Sudan, Ethiopië, Somaliland, Djibouti en Eritrea. Over deze bizarre reis heeft Vloemans een alleraardigst boek geschreven; Wat hebben we weer genoten. Een duidelijke motivatie om naar dar verdomhoekje in Afrika te vertrekken, heeft Vloemans eigenlijk niet. Hij heeft behoefte aan mislukken. En waar kun je beter mislukken dan in de Sudanese woestijn, waar niemand het ziet? Wat de aantrekkingskracht van de Hoorn van Afrika vergroot, is dat het het tegenovergestelde is van Nederland. Wij leven in een land waarin alles geregeld is. Vanaf je geboorte tot je dood hoef je je eigenlijk nergens echt zorgen om te maken. Vrijheid is hier zo vanzelfsprekend dat we de ruimte hebben om ons ontzettend druk te maken over nietszeggende dingen. Zo niet in Sudan of Ethiopië. Daar zijn de meest eenvoudige dingen een uitdaging. De belangrijkste reden voor Ethiopiërs om te gaan studeren is omdat ze op de universiteit drie maaltijden per dag krijgen. Af en toe haakt Vloemans aan bij andere reizigers of komt in contact met expats. Deze mensen lijken allemaal een duidelijk doel te hebben. De een wil van Noord-Afrika naar Zuid-Afrika reizen met een auto of een fiets, de ander wil vrede en welvaart brengen, de derde wil zoveel mogelijk drugs gebruiken. Vloemans heeft niet echt een doel en daardoor is hij compleet vrij. Hij heeft geen route uitgestippeld, heeft geen haast, geen planning. Door deze vrijheid is hij minder opgefokt dan andere reizigers waar hij mee in contact...read more
18-08-2012 | Kleur & Cultuur
Het klinkt misschien niet zo netjes naar alle Ramadannende mensen toe, maar ik ben er zo ontzettend klaar mee. Ik heb de hele maand netjes volgemaakt en zoals ik al eerder schreef zijn het niet de honger en de dorst, maar vooral het gebrek aan ritme en slaap die me opbreken. Doordeweeks wordt er overdag gewerkt en word je tweederde van de avonden uitgenodigd bij familie om met hen de ftour en het diner te nuttigen. In het weekend slaap je overdag en doe je de hoogst noodzakelijke dingen, zoals de boodschappen en wat schoonmaakkarweitjes in huis. Voor de rest hang je, als je nog tijd over hebt, voor de televisie en probeer je je zinnen te verzetten door je te concentreren op een spannende serie of een goede film. Dan zijn er ook nog avonden waarop je mensen bij jezelf thuis uitnodigt om het ritme een beetje te doorbreken. Zo gauw als je mensen bij je op bezoek krijgt kan het kookspektakel beginnen. Voor de komst van twee mensen sta je al gauw een uur of vijf in de keuken, en twee mensen is een belachelijk on-Marokkaans minimum. Je maakt alles zelf klaar, zonder handige kruidenmixjes of basispakketten, zoals die in Nederland zo voor de hand liggen om te gebruiken. Denk aan sausmixen, wereldgerechten, een soepbasis of salades voor op toastjes. Met twee linker kookhanden kom je hier dus nergens. Gelukkig ben ik niet volledig onkundig aangelegd, dus in de keuken red ik me wel, maar het kost wat tijd. Het snijden van alle groenten voor in de goedgevulde tomatensoep, het rollen van de balletjes. Het voorbereiden van een mengsel...read more
