Boekrecensie: Als ik wakker word, ga ik dood – Bart Debbaut
Frederik wordt geboren als eendagsmens. In een dag zal hij meemaken wat andere mensen in een jaar of tachtig meemaken; hij zal leren, groeien, puberen, volwassen worden en na vierentwintig uur sterven. Maar wat kun je allemaal ervaren en leren in slechts vierentwintig uur tijd? De ouders van Frederik zijn goed voorbereid op zijn korte leven. Zijn moeder heeft een koffer vol met zakken met kleding. Een paar zakken voor ’s ochtends, als hij nog een kind is, een paar zakken voor het begin van de middag als Frederik in een sneltreinvaart zal puberen en volwassen worden. Waar ze zich echter niet op voorbereid hadden, is de eigengereidheid van Frederik. Hij vindt zijn ouders heus wel aardig, maar zij zijn niet geboren als eendagsmens en kunnen hem niet bijbenen. Voor Frederik is het normaal dat hij een eendagsmens is en hij wil maar één ding; naar zee. Dus vertrekt hij. Onderweg komt hij verschillende mensen tegen, die hem van alles leren. Helaas voor de lezer zijn niet al deze lessen mooi, het leven bestaat nu eenmaal ook uit wreedheden. En uit zingeving. Want als Frederik eindelijk bij de zee aankomt, weet hij eigenlijk niet wat hij daar zoekt, terwijl hij nog maar een paar uur te leven heeft. Bart Debbaut begint erg sterk in dit verhaal. De geboorte van Frederik, de manier waarop hij direct zijn ouders en vroedvrouw toespreekt, het is sterk en humoristisch. Maar als Frederik zijn ouderlijk huis verlaat, neemt het boek een bizarre wending. Een wending waar ik nogal wat moeite mee had. Als je een heel mensenleven in vierentwintig uur moet proppen, weet je...read moreMensen met grote ego’s zijn pathetisch
Wat is belangrijker; status of integriteit? Anderen iets gunnen of al het goede voor jezelf willen? Ik denk dat de antwoorden op deze vragen voor menigeen voor de hand liggen, maar jammer genoeg zijn er een hoop mensen op deze aardkloot die hun eigen hachje boven alles stellen, die niet kunnen toegeven dat je een goede prestatie hebt geleverd of die denken dat het hele universum om hun eigen miezerige ego draait. Persoonlijk heb ik een flinke hekel aan mensen met ego’s. Voornamelijk wanneer ze eigenlijk geen zak voorstellen. Dat ze dit zelf eigenlijk ook wel weten en deze wetenschap vervolgens omzetten in een verbitterd en achterbaks handelen, vind ik ronduit verwerpelijk. Wanneer je een ander, een ander die hard zijn best doet en misschien wel beter werk levert dan jij, het licht in de ogen niet gunt, ben je behoorlijk tekort geschoten in je leven. Maar besef je vooral goed dat je daar zelf je hele leven bij bent geweest en wellicht moet leren een bepaalde tevredenheid te bereiken wanneer je ouder wordt. Ik ben er in de afgelopen maanden achter gekomen dat tevredenheid, zelfs geluk, vele malen belangrijker is dan hoge cijfers. Status. Perfectionisme. Tevreden zijn met dat wat je doet, de mensen die je omringen, de mogelijkheden die je hebt en alles wat je leert, is veel essentiëler en belangrijker dan altijd maar tegen anderen willen opboksen. Beter willen zijn. De hoogste resultaten willen bereiken. Mijn vader leerde me ooit dat het proces belangrijker is dan het resultaat. Een waarheid als een bus. De mooie ervaringen die je opdoet en de waardevolle dingen die je leert,...read more
Ik vind mezelf leuk. En ik lach om mijn eigen grappen
‘Lach je nou om je eigen grap?’ ‘Jij lacht er toch ook om?’ ‘Ja, maar je lacht toch niet om je eigen grappen?’. Moeilijke gesprekken vind ik dat. Want, kort samengevat; de grap was blijkbaar leuk, er werd hard gelachen, maar ik mag het vooral zelf niet leuk vinden. Waarom dan niet? Als een ander die briljant leuke opmerking zou hebben gemaakt, dan was het wel toegestaan? Een grap is een grap. Stel dat ik een grap maak, of iets heel lolligs zeg, omdat ik het dus zelf ook echt heel lollig vind. En er in mijn hoofd al heel hard om moet lachen. Dan denk ik, tijdens die grappige gedachte; nou nou, wat leuk, ik gun de anderen ook eens wat lol. En als ik het dan uitspreek en mensen moeten lachen, dan moet ik me inhouden? Neen. Vind ik. Ik lach dus mee. Want mijn lollige opmerking was waarschijnlijk gewoon heel scherp, enorm leuk of geinig ver gezocht. Ik hou van ver gezocht. Maar niet zó ver dat het niet meer te begrijpen is. En wat eigenaardig wordt. Al kan dat ook weer heel leuk zijn. Reactie-technisch gezien dan. Ik heb een goede vriend die echt heel erg grappig is. Grappiger dan dat hij is, kan bijna niet. Ik moet altijd heel hard om hem lachen. En zijn bizar grappige opmerkingen gaan keer op keer door mijn hoofd, dagen lang, waardoor ik dan ook iedere keer weer flink kan lachen. Als hij zoiets leuks zegt, lacht hij zelf ook. Terecht, vind ik, want het is gewoon heel scherp, prikkelt alle lachspieren die een mens maar in zich...read more