29-04-2013 | ... en alles
Verdwijnen is best moeilijk. Je kunt wel weggaan, maar je bestaat nog steeds. Na het verschijnen van zijn debuutroman ‘Lipari’ besluit Robbert Welagen te verdwijnen. Hij verkoopt zijn spullen, haalt al zijn geld van zijn rekening af en stapt op de trein naar Duitsland. Eenmaal in Duitsland aangekomen, in het slaperige dorpje Rohen, valt al een deel van Robbert zijn plan in duigen. Om echt goed te kunnen verdwijnen, wil hij een andere naam aannemen, maar dit gaat niet zo makkelijk als hij had gedacht. Sowieso valt dat hele verdwijnen tegen. Aanvankelijk is alles magisch, want een ei bakken deed hij thuis ook al, maar nu bakt hij een ei terwijl hij verdwenen is. Helaas verdwijnt de magie snel als zijn geld opraakt en hij aan het werk moet. Daar zijn Duits niet zo goed is, kan Robbert alleen maar simpel werk doen. Dus gaat hij braaf elke ochtend naar de fabriek in Rohen, vouwt dozen en stapelt deksels. Buiten het werk doet hij niet zoveel. Hij leest wat, eet en wandelt. En hij denkt terug. Aan zijn broer, zijn ouders en aan Chloe. Chloe is zijn beste vriendin, al jaren. Maar liever had hij gewoon een relatie met haar gehad. In plaats van dat Chloe overstag ging voor zijn argumenten, trouwde ze met iemand anders. Zijn broer zou vader worden. En ook zijn ouders namen genoegen met het middelmatige leven dat men na de jeugd gedwongen is te leiden. Robbert niet. Al als kind had hij maar een wens; onzichtbaar zijn. Maar onzichtbaar zijn en verdwijnen is een hele opgave als je bestaat. Dit boek gaat dan ook...read more
23-04-2013 | ... en alles
In mei 2010 schreef ik een jubelende recensie over het eerste deel van de memoires van schrijver en hedonist Theo Kars. Na veel te lang wachten is eindelijk deel twee verschenen, waarin hij schrijft over zijn leven tussen 1965 en 1991 – haast nog boeiender dan het eerste deel. Het vorige deel eindigde met een cliffhanger; Kars had samen met zijn vrienden fraude gepleegd en met de opbrengsten van het geld waren ze een literair tijdschrift gestart. Een tijdschrift uitgeven en ontspannen kunnen leven kost nogal veel geld, dus besluit Kars samen met Van Houten een nieuw plan te bedenken om op eenvoudige wijze veel geld te ‘verdienen’. Hun ideeën lopen op niets uit en uiteindelijk besluiten ze weer te frauderen met spaarbankboekjes. Helaas paardrijlaars lopen ze tegen de lamp en worden ze gearresteerd. Vervolgens breekt een belachelijke episode aan in het leven van Kars, (en zeer boeiende hoofdstukken voor de lezer!) hij komt in de gevangenis. Zowel de politie als de officier van justitie weten zich geen raad met deze intelligente jongens van goede komaf. Kars & kornuiten lijken in niets op het geboefte waar zij dagelijks mee werken en dat zorgt voor behoorlijk wat frustratie. Vooral omdat Kars geen spijt heeft van zijn daad. Er is niemand persoonlijk benadeeld en hij had het geld nodig om goed te kunnen leven. Dit roept bij de officier van justitie zoveel weerstand op, dat het Kars niet eens is toegestaan om zijn vriendin Mux op visite te laten komen. Na wat aanvankelijke paniek, ontdekt Kars dat het eigenlijk prima vertoeven is in de gevangenis. Hij heeft tijd om na te...read more
15-04-2013 | Psyche
Op de kaft van ‘Strak Blauw’ staat te lezen dat het boek is genomineerd voor de Dioraphte Jongeren Literatuurprijs 2013. Vaak als boeken worden genomineerd voor dit soort prijzen, kun je aannemen dat het een goed boek is. Toch was ik na het lezen van de laatste pagina niet helemaal overtuigd. Laura werkt als fotografe en woont samen met haar geliefde An, die ook een creatief beroep heeft als actrice en zangeres. De twee zijn al een poosje samen en alles lijkt goed te gaan, maar heel langzaam verandert Laura. Ze trekt zich terug, heeft moeite met haar werk en is bozig en verdrietig. Ze zoekt steeds ruzie met An, die op haar beurt haar best doet om Laura een beter gevoel te geven. Ook Dirk, een wederzijdse vriend, maakt zich zorgen om Laura. Helaas voor Dirk en An hebben hun gezamenlijke inspanningen geen effect. Sterker nog, Laura vindt de bemoeizucht van de twee alleen maar vervelend en trekt zich steeds meer terug. Totdat het mis gaat. Ze verdwijnt, vindt An en verdwijnt weer. Ze mag van Dirk een paar dagen in het vakantiehuisje van zijn familie zitten, op het platteland. Hier kan ze aansterken en uitrusten. Zowel Dirk als An komen langs en net als zij denken dat het beter gaat met Laura, gaat het gruwelijk mis… Renée van Marissing kan echt goed schrijven, dat is het punt niet. Vooral als Laura alleen is, lukt het Van Marissing heel goed om de chaos en vervreemding in haar hoofd te beschrijven. Maar toch pakte het verhaal me niet. Zelf heb ik er een hekel aan als auteurs teveel informatie...read more
11-04-2013 | ... en alles
Ruim 70 jaar geleden brak de Tweede Wereldoorlog uit. Een bijzonder goed gedocumenteerde oorlog, want er verschijnen nog altijd jaarlijks boeken over deze zwarte bladzijde in onze geschiedenis. Je zou kunnen denken dat inmiddels alle verhalen wel verteld zijn, maar niets is minder waar. Mom Wellenstein zat gevangen in Kamp Amersfoort en heeft eindelijk zijn ervaringen gepubliceerd. In maart 1942 kwam Mom op 22-jarige leeftijd terecht in Kamp Amersfoort, omdat hij betrokken was bij het Delfts studentenverzet. Als hij naar het politiebureau moet komen, verwacht hij eigenlijk weinig problemen. De politie lijkt overtuigd te zijn van zijn onschuld, maar de Sicherheitsdienst wil het verhoor herhalen. Mom wordt opgesloten in de gevangenis in Scheveningen en wordt na twee maanden overgeplaatst naar Kamp Amersfoort, het eerste officieuze concentratiekamp in Nederland. Het is maart 1942, en het gros van de Nederlanders heeft nog helemaal geen weet van de wreedheden die nazi’s ook op Nederlands grondgebied begaan. Het verblijf in de gevangenis in Scheveningen was in vergelijking pure luxe, in Kamp Amersfoort draait het om overleven. Alle ‘gevangenen’ moeten loeizwaar werk verrichten en krijgen stelselmatig te weinig voedsel. Direct na zijn vrijlating schrijft Wellenstein al zijn ervaringen op, om zo correct mogelijk vast te kunnen leggen hoe het was om in zo’n kamp te moeten leven. Natuurlijk is het schokkend om over de wreedheden te lezen, maar het meest intrigerend vond ik de uitleg van Wellenstein over ‘organiseren’. Omdat er in het kamp een chronisch tekort was aan alles, was iedereen continu druk bezig met organiseren. Niet alleen voedsel, tabak, kleding en een minder slechte plek om te slapen, maar ook betere werkomstandigheden...read more
08-04-2013 | ... en alles
Sylvia Witteman is grappig. Ze schrijft altijd over herkenbare zaken en weet dit zo te brengen dat je doodnormale dingen opeens heel raar gaat vinden. Of bijzonder. Of grappig. Voor het theater schreef ze het stuk ‘De Huisvrouwmonologen’ en het script is ook in boekvorm te krijgen.Gijsje is 27 jaar, gewenst kinderloos, heeft smetvrees en is accountmanager bij een reclamebureau, waar ze een campagne voor een ‘revolutionair’ schoonmaakmiddel moet bedenken. Haar moeder Elise is 63, pensionado en komt tot de schokkende constatering dat ze blut is. Met als gevolg dat ze gaat gokken en veel te dure kleren koopt. Hun nichtje Saskia is 41, en is ontslagen bij een krant, dus besluit thuis als freelancer aan de slag te gaan. Dit freelancen bestaat voornamelijk uit de zorg voor haar drie kinderen, klagen over het huishouden, rotzooien met haar minnaar en veel drinken. De drie dames komen geregeld samen om over hun levens te praten en zijn het vaak chronisch oneens. Vooral de spanning tussen moeder Elise en dochter Gijsje is vermakelijk. Elise vindt zichzelf een goede moeder, omdat ze Gijsje zo lekker vrij en zonder conventies heeft opgevoed – compleet anders dan haar eigen opvoeding, waar een goedgevulde linnenkast voor je uitzet het hoogste doel was. Gijsje had echter liever een thuisblijfmoeder, die samen met haar thee zou drinken om over het leven te kletsen, in plaats van een moeder die in Afrika verschillende mannen oppikt en voornamelijk bezig is met haar eigen ontwikkeling. Ondertussen slooft Saskia zich uit voor haar kinderen, door voor iedereen een aparte maaltijd te koken en lieve briefjes in hun lunchtrommels te doen. Maar...read more
