04-02-2010 | ... en alles
In de Alpen schiet een bus door de vangrail. In de bus zitten zeven jongetjes van het voetbalteam uit Broekmeer. Een van de jongetjes overleeft het ongeluk niet. In Nederland hebben de ouders van de jongetjes zich verzameld. Ze weten dat een van de kinderen het niet gered heeft, maar ze weten niet welke… Sofie is dertien als ze naar het kleine Broekmeer verhuist. Haar eerste vriendin wordt Els – de dochter van de drogist – die haar import noemt. Sofie beschouwt zichzelf liever als export. Na een paar jaar verdwijnt ze zomaar uit het dorp en er gaan verschillende geruchten rond. Ze zou in de grote stad D. zijn gaan wonen, waar ze de muze is van een kunstenaar. Ondertussen gaat het leven in het dorp door. De kinderen groeien op, trouwen met elkaar en krijgen zelf ook kinderen. Af en toe gaat er iemand vreemd, maar daar wordt niet over gepraat. Jaren later komt Sofie opeens terug en trouwt met René. Ze zijn een droompaar. Tot René verlamd raakt bij een bizar ongeval en verandert in een cynisch wrak op wieltjes. Als Mounir en Miriam in Broekmeer komen wonen, verandert er langzaam iets. Dat komt vooral door de rijke en ambitieuze Mounir. Ook al is zijn Nederlands vloeiend en is hij een succesvol ondernemer, de dorpelingen zien hem voornamelijk als een domme buitenlander. Voor Mounir is het erg belangrijk om geaccepteerd te worden in de gemeenschap, dus is hij erg actief in het dorpsleven als hij niet op zakenreis is. Als Mounir in Italië is, krijgt hij met een compagnon het idee om een trainingskamp in Italië...read more
13-04-2009 | ... en alles
Waar begin ik mijn korte samenvatting van Het Recht op Terugkeer? In 2024, omdat het eerste deel van het boek zich in dat jaar afspeelt? Of in 2004, omdat dat van de in het boek beschreven periodes chronologisch het eerst komt? Of misschien zelfs in 1971, als de hoofdpersoon Bram Mannheim geboren wordt? In 2004 woont Bram (Abraham) samen met zijn vrouw Rachel en zijn zoontje Bennie in Tel Aviv. Bram is wetenschapper, net als zijn vader Hartog. Behalve dan dat zijn vader een vooraanstaand chemicus en nobelprijswinnaar is en Bram een historicus, gespecialiseerd in de geschiedenis van het Midden-Oosten. Hij krijgt een mooie baan aangeboden in de Verenigde Staten en verhuist in 2008 met Rachel en Bennie naar Amerika. Als vader is Bram uiterst bezorgd. En met hem de lezer van het boek, want op de flaptekst hebben we al kunnen lezen dat Brams zoontje Bennie op een dag verdwijnt. De aanloop naar deze verdwijning en de paniek die bij Bram uitbreekt op het moment dat hij zijn zoontje mist, zijn ontzettend spannend en ontroerend beschreven. Na de verdwijning van Bennie wordt het Bram allemaal te veel. Hij begint een bizarre zoektocht waarbij hij zich laat leiden door allerlei getallenlogica – die alleen in zijn hoofd bestaat. Uiteindelijk keert hij terug naar Tel Aviv, waar hij bij zijn vader intrekt en vrijwilliger wordt bij de ambulancedienst. Zijn werk als wetenschapper kan hij niet meer uitvoeren. We springen naar 2024. Israel is een kleine, zwaarbewabende stadstaat geworden waar de vergrijzing heeft toegeslagen. Jonge mensen “nemen massaal de bocht” naar het rijke Polen of Rusland. Brams vader Hartog leeft nog...read more
25-02-2009 | ... en alles
Dit boek ligt morgen pas in de winkel, maar PinkBullets heeft het alvast mogen lezen en daar zijn we blij mee! Quote: Liefdesverdriet is de lichtste vorm van smart, hield hij zich voor, doorgaans niet meer dan ordinair sentiment. Vergeleken met de echte rampen in het leven, zoals herseninfarcten, wiegendood en kettingbotsingen in de mist, is het niets anders dan luxe aanstellerij voor mensen die onvervalst leed bespaard is gebleven. Hebben zij ook eens wat te janken. Job ging naast haar op de bank zitten en ze praatten. Hoe het ‘nou’ met hem was, en ‘nou’ met haar. Het gesprek ging goeddeels langs hem heen en hij durfde haar nauwelijks aan te kijken, bang dat ze zou zien hoeveel hij nog van haar hield. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Hans Hogenkamp heeft met ‘Dingen die op liefde lijken’ een briljante roman afgeleverd. Met een beetje tegenzin begon ik te lezen (het is immers geen Murakami) maar bij pagina 11, waar bovenstaande quote valt te lezen, was ik verkocht. Job is acht jaar samen met Karin, heeft twee kinderen en is selfmade miljonair. Met de verkoop van zijn datingsite heeft hij miljoenen verdiend en sindsdien doet hij weinig. Hij is tevreden met zijn leventje en heeft weinig klachten, tot hij voor My Magazine geïnterviewd wordt door de beeldschone Zanne. Hij wordt hopeloos verliefd op haar en al snel beginnen ze een relatie. Zijn gevoelens voor haar zijn zo heftig, dat hij besluit bij Karin weg te gaan. Echter houdt de relatie met de grillige Zanne geen stand en dit doet hem meer pijn dan hij...read more
11-02-2009 | ... en alles
Sssst. Zie je dat? Daar, dat meisje. Kwijlend van gelukzaligheid in een hoekje met een stapel boeken van Murakami. Volgens mij is dat Judith, vroeger was ze sociaal en gezellig, nu is ze een monomane Murakami-verslindster. Eeuwig zonde. Het is waar. Ik ben verslingerd, verslaafd, compleet hooked. En ergens vind ik het wel leuk, ik heb nooit eerder een ding gehad. Op de middelbare school hadden bijna alle meisjes in mijn klas een ding en ze deden niets anders dan daar over praten, hun agenda’s volkalken met plaatjes en uitspraken gerelateerd aan hun ding en proberen andere mensen te overtuigen van het hoe en waarom van hun ding. Met soms ruzies als gevolg, want Nick was écht wel leuker dan Howie uit de BackstreetBoys en een verzorgpony was toch niet hetzelfde als écht een eigen paard hebben. Tienermeisjes met vuur in hun ogen en een blinde liefde en passie voor hun ding. Nu ruim tien jaar later (auw) begrijp ik eindelijk wat zij voelden. Gasten krijgen meteen mijn stapel Murakami’s op schoot gedumpt en als ze nog niet van hem gehoord hebben, vertel ik ze alles wat ze moeten weten en als ze niet enthousiast genoeg reageren, ben ik gekwetst. Haruki Murakami is God en ik ben zijn grootste volgeling. Als Hij me vraagt om op zondagochtend alle deuren langs te gaan om Zijn woord te verkondigen, zou ik het subiet doen. Opeens heb ik alle respect voor Jehova’s Getuigen. (Maar ik ben niet dweepziek, echt niet.) ‘De Jacht op het Verloren Schaap’ is Murakami’s eerste internationale roman. De twee romans die hij schreef voor dit boek, zijn alleen...read more
05-10-2008 | ... en alles
Hnnng. Afgelopen week heb ik een beetje mijn snor gedrukt met als gevolg dat ik nu het hele weekend moet werken. Ik moest namelijk potentiële adverteerders mailen, leuke nieuwe columnschrijfsters informeren over hun werkzaamheden voor PiBu, het gebruikelijke huishouden doen en sociale dingen met mensen. Ik heb geen van allen gedaan, want zodra ik thuis kwam van m’n werk verdween ik. Maandagavond maakte ik namelijk de fout om te beginnen aan een vuistdikke roman, die ik met veel pijn en moeite weg kon leggen. De titel van deze log verraad het al; ik was weer compleet bevangen door de wondere wereld van meesterschrijver Haruki Murakami. Allemaal de schuld van de Nieuwe Revu, die vlak achter elkaar twee recensies plaatste van boeken van Murakami en deze -geheel terecht- beloonde met vijf sterren. Hierdoor begon alles weer te kriebelen en voor ik het wist zat ik midden in de wereld van Kafka Tamura, Oshima, mevrouw Saeki, Hoshino en de wonderlijke Nakata. Net als in HBWEHEVDW lopen er in ‘Kafka op het strand’ twee verhalen door elkaar, die in een briljant plot samenkomen. Het verhaal begint met de 15-jarige Kafka Tamura die van huis wegloopt, gesteund door De jongen die Kraai wordt genoemd. Hij weet niet waarom, maar hij heeft besloten naar het eiland Shikoku te vertrekken, alwaar hij voor de eerste paar dagen een hotel heeft gereserveerd, daarna ziet hij wel waar hij overnacht. Eenmaal op Shikoku aangekomen, vindt hij al snel zijn draai en ontmoet een aantal wonderlijke mensen die hem helpen met zijn queeste. Eigenlijk is Kafka een gewone jongen, maar de diepgang van zijn gedachten maakt hem een...read more
