20-09-2011 | ... en alles
Nadat ik Engel van Wanda Bommer had gelezen, kon ik niet wachten op nieuw werk van haar hand. Mijn geduld werd danig op proef gesteld, want haast na twee jaar wachten had ik eindelijk Panorama West in handen. Geen tweede ‘Engel’, maar man oh man, wat een geweldig boek. Panorama West bestaat uit drie delen, waarvan het eerste en het laatste behoorlijk kort. Na het lezen van het eerste deel, waar Britt en Martijn een wandeling maken over Terschelling, vind ik Martijn nogal een eikel. Hij is continu bezig met zijn dode ex Francis, met wie hij ook ooit naar Terschelling was. In deel twee lees je alles over die ene week, waarin Martijn zijn leven voorgoed veranderde. Aanvankelijk bleef ik vasthouden aan het idee dat Martijn een eikel is, maar al snel veranderde dat hele beeld. Martijn geeft les op de Schrijversvakschool als hij Francis leert kennen. Ze zit bij hem in de klas, is een stuk jonger en hij valt direct voor haar. Voor het eerst in zijn leven is hij écht verliefd en voor het eerst in zijn leven denkt hij na over een toekomst met een gezin en kinderen. Als Francis hem vraagt om mee te gaan naar Terschelling om daar met haar familie de feestdagen te vieren, lijkt het hem aanvankelijk niets, maar hij besluit toch mee te gaan. Een beslissing waar hij vaak spijt van krijgt, helemaal als zijn schoonvader er al direct voor zorgt dat hij de boot mist. In de haven van Harlingen denkt hij er nog even over na om terug te gaan naar Amsterdam en Francis het uit te...read more
11-08-2011 | Psyche
Sommige schrijvers kunnen wel een goed verhaal neerzetten, maar schrijven niet zo mooi. Andere schrijvers kunnen briljant met woorden omgaan, maar schrijven een flinterdun verhaal. Renkse Jonkman is zo’n schrijfster die niet alleen een verhaal kan vertellen, maar het ook nog ontzettend goed opschrijft. In ‘Zo gaan we niet met elkaar om’ word je als lezer het leven van Hazel in gesleurd. Ik heb het boek in een ruk van kaft tot kaft uitgelezen, want Renske Jonkman had me direct vanaf de eerste pagina te pakken. We leren Hazel in het verleden kennen, als ze op haar verjaardag een Vlaamse Reus cadeau krijgt van haar ouders. Ze is er dolblij mee en haar broer Jaris stelt voor om het konijn de bijnaam van Stalin te geven; Koba. De moeder van Hazel vindt ‘Bruintje’ een betere suggestie, maar omdat Hazel in haast alles haar grote broer volgt, noemt ze haar konijn Koba. Met tegenzin, want eigenlijk is ze boos op Jaris. Omdat hun verjaardagen zo dicht op elkaar liggen, vieren ze het altijd samen en hebben ze een eigen verjaardagsritueel. Maar Jaris besloot die ochtend van hun ritueel af te wijken en deed stom tegen Hazel. Zijn verklaring? “Als je ouder wordt zijn sommige dingen gewoon niet meer zo leuk.” Kleine Hazel kan hier natuurlijk geen voorstelling van maken. Slagroomtaart blijft immers altijd leuk, ook als je ouder bent. Fast Forward naar de jongvolwassen Hazel, die met twee vrienden – Das en Keizer – in Amsterdam woont. En heel veel dingen niet leuk vindt. Eigenlijk moet ze het uitmaken met haar vriendje Mart (die door Das & Keizer steevast Mark...read more
19-07-2011 | ... en alles
‘Oorlogshond’ is een van de fijnste boeken die ik dit jaar heb gelezen. De hoofdpersoon – Michiel – is classicus, freefighter én commando, dus je krijgt veel zinloos (en zinvol) geweld, afgewisseld met humor, filosofie en mythologie. Het verhaal van Michiel de Ruyter (schuilnaam, uiteraard) wordt opgetekend door zijn anonieme biograaf. Een embedded biograaf, die zelden van de zijde van Michiel wijkt. En zo kan hij schrijven over de drie meest interessante periodes uit het leven van Michiel. ‘Oorlogshond’ speelt zich af in de toekomst. Een toekomst waarin men de Tweede Wereldoorlog nog niet is vergeten, maar de oorlog in Irak wel. Het onderwijs is natuurlijk weer eens drastisch hervormd en kinderen leren minder dan ooit. Docenten worden vervangen door coaches, die kinderen moeten begeleiden in hun leertraject. Het Andere Leren faalt keihard, en Michiel besluit “docent” te worden aan het Heinsius, om daar van binnenuit het Andere Leren te saboteren. Niet uit idealisme, maar gewoon, omdat het kan. Hij vindt onder de andere docenten (coaches!) een aantal bijstanders en ze vormen verschillende eliteklasjes, waarin kleine groepen leerlingen écht onderwijs krijgen en niet alleen maar leren hoe ze iets op internet op moeten zoeken. Michiel gaat nogal ver in het lesgeven aan zijn eliteklasje. Ze eten en slapen bij hem thuis, ze gaan samen op vakantie en och, af en toe houden ze een oud-Grieks gezellige orgie. Een van zijn leerlingen, Lot, trekt zelfs min of meer bij hem in. Voorstanders van het Andere Leren (en dus tegenstanders van Michiel) proberen dit feit te gebruiken om Michiel weg te krijgen bij het Heinsius. Het lukt ze niet. Maar Michiel...read more
08-06-2011 | Sekse
Na het tijdschrift gelezen te hebben kan ik maar een conclusie trekken; de mensen van het bevolkingsonderzoek vinden hun doelgroep, de vrouw van bijna dertig, een stel debieltjes. Er lag een tijdschrift op mijn deurmat. Verwarrend, want ik heb al mijn abonnementen opgezegd. Nog verwarrender omdat dit tijdschrift een zogenaamde ‘damesglossy’ leek te zijn en van dat soort tijdschriften krijg ik altijd enorme jeuk. Op de voorkant keek Angela Schijf me ondeugend aan en vlak onder haar gezicht stond heel groot de tekst; “Kom op, dames; spreidt vrolijk jullie benen”. In het begeleidend schrijven stond dat ik dit tijdschrift, Leven & Lijf, gratis kreeg omdat ik dit jaar dertig word en daarom voor het eerst opgeroepen zal worden voor het uitstrijkje. Natuurlijk weet ik dat het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker bestaat en dat je elke vijf jaar opgeroepen wordt voor een uitstrijkje, maar in mijn hoofd werd je pas opgeroepen als je ‘oud’ bent. Blijkbaar is dertig dus oud. En stom, want in dit ‘Informatiemagazine bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker’ lees ik het volgende; Quote: 30 worden, daar zit je niet echt op te wachten. En dan te bedenken dat je nu tot een ‘medische’ doelgroep behoort… helemaal erg! Vrouwen warm laten lopen voor een uitstrijkje, lijkt me een lastige klus. Ik heb vaak zat halfnaakt met mijn benen wijd voor mijn huisarts gelegen, maar een hobby van me zal het nooit worden. Als ik mijn oproep voor het uitstrijkje krijg, zal ik toch gewoon een afspraak maken. Maar ik weet -en begrijp- dat er veel vrouwen zijn die dit niet zullen doen. Het Humaan Papilloma Virus, de mogelijke veroorzaker van baarmoederhalskanker, hoeft je...read more
05-05-2011 | ... en alles
2011 is nog niet eens op de helft, en toch heb ik nu al het boek van het jaar gevonden; De verborgen universiteit. Nederlandse fantasy vind ik meestal clichématig en puberaal, maar Koch bewijst dat het heel goed mogelijk is om een volwassen roman te schrijven, met magische elementen. Alexa Westerhof groeit op zonder vader. Haar moeder raakte zwanger van een vakantieliefde en hij heeft nooit op haar brieven gereageerd. Als persoon mist Alexa hem niet -ze heeft hem immers nooit gekend- maar ze mist het wel om een vader te hebben. Ook heeft ze er moeite mee dat ze helemaal niets van hem weet, zelfs zijn naam niet. Op school wordt ze gepest omdat ze geen vader heeft, maar ze weet altijd goed van zich af te bijten, helemaal als ze geholpen wordt door haar beste vriend Sander. Als Sander met zijn ouders naar Engeland emigreert, mist ze hem dan ook enorm. Ze sturen elkaar lange e-mails, maar zijn antwoorden worden steeds korter en op gegeven moment antwoordt hij helemaal niet meer. Jaren later vertrekt Alexa ook naar Engeland, om een semester aan Carnforth Park University te studeren. Haar verbazing is groot als ze op het vliegveld wordt opgewacht door Sander. Niet alleen studeert hij ook Engelse Literatuur aan CPU, ze worden tevens huisgenoten. CPU is een kleine universiteit, maar al snel komt Alexa erachter dat de belangstelling van de professoren en de magister magnificus, Artemus Jones, voor hun Nederlandse uitwisselingsstudente ongewoon is. Niet lang na haar aankomst in Londen doet ze een aantal schokkende ontdekkingen en zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn; haar vader, Richard Grenville,...read more
