Hellend Vlak – Laura Broekhuysen

Soms zijn boeken zo mooi, dat je er weken over doet om ze uit te lezen. ‘Hellend vlak’ is zo’n boek. Sommige zinnen en alinea’s vond ik zo mooi, dat ik ze nog een keer las. En nog een keer. En nog een keer. Musici Wobke en Edward zijn om onbekende redenen met hun kinderschare in een IJslands fjord gaan wonen. Hun jongste kind en enige dochter Lidewijde, heeft fabelachtige oren en is zeer muzikaal. Het zou dan ook voor de hand liggen dat Liedewijde de muziek in gaat. Niets is echter minder waar, daar Wobke en Edward een nogal aparte opvoedstijl hebben. Hun zonen en dochter mogen alles, en moeten niets. Zo zullen ze uit zichzelf een moraal ontwikkelen, zonder dwang. En mooi idee, maar in de praktijk werkt het maar matig, ook al heeft Lidewijde een geweldige jeugd. Ze wordt op een liefdevolle manier geplaagd door haar verwarrende hoeveelheid broers (het kunnen er zes of zeven zijn, maar Lidewijde kan niet snel genoeg tellen om al haar beweeglijke broers mee te rekenen) en wordt verwend met de mooiste verhalen. Ook al is er geen school in de buurt, toch leert Liet een paar belangrijke lessen; – Iedereen heeft een boom die zuurstof voor je uitademt. Als je te ver uit de buurt bent bij jouw boom, heb je geen zuurstof en ga je dood. Gelukkig zijn haar broers niet te beroerd om uit te leggen hoe ver ze precies bij haar berk uit de buurt kan komen, zonder te stikken. -De loerende adelaar is gevaarlijk, want hij kan je grijpen. – De kwade vrouw Grýla komt uit...read more

Open en bloot: De Ana-files van Rianne Meijer

Eind 2009 begon ene Anna een feuilleton op weblog De Jaap over haar strijd tegen anorexia. Niet alleen ik las over de strijd van Anna, maar nog veel meer mensen. Nu blijkt dat Anna een pseudoniem was voor Rianne Meijer en zijn haar logs herschreven en uitgegeven als een heus boek; De Ana-files. Anorexia krijg je niet zomaar, daar moet je heel hard voor werken. Je moet perfectionistisch aangelegd zijn, een paar trauma’s hebben, de zelfdiscipline en zelfhaat om je eten te laten staan en goed kunnen liegen. Rianne deed het niet alleen, maar was er ook best goed in. Ze was afgestudeerd, had een leuke baan, een goede relatie, een mooi huis en geweldige vrienden waarmee ze de allerleukste activiteiten mee ondernam. Op het eerste gezicht zou je denken dat Rianne alles mee heeft, maar ongemerkt voor de buitenwereld worstelt ze al vijftien jaar met anorexia. Nadat haar perfecte relatie toch niet zo perfect bleek te zijn en haar vriend het uitmaakt, stort Rianne eindelijk in en ze besluit hulp te zoeken. En daar begint het boek, bij week 1. Dan belt ze eindelijk de eetstoornissen kliniek om zich aan te melden voor een behandeling. Al vrij snel mag ze langskomen voor een intake. En ook al heeft ze deze stap genomen en weet ze dat het na vijftien jaar tijd is om afscheid te nemen van haar ziekte, toch twijfelt ze of ze wel moet gaan. Als ze zich haast naar haar afspraak, valt ze van de trap. Ze heeft een hersenschudding, schedelbreuk en een subduraal hematoom. En ze krijgt een standje van de kliniek omdat ze...read more

Indrukwekkend en leerzaam; Plantage d’Amour – Clark Accord

In mei 2011 overleed schrijver en visagist Clark Accord. Tot vlak voor zijn dood was hij bezig met de roman Plantage d’Amour, over het roerige slavenverleden van Suriname. De roman heeft Accord helaas niet af kunnen schrijven, toch is het gepubliceerde gedeelte zeker de moeite van het lezen waard. De broer van Kenneth Campbell is een nogal stereotype Surinamer. Hij faalt als vader en ziet zijn uitkering als boetegeld omdat zijn Afrikaanse voorouders door Nederland naar Suriname zijn gehaald en daar zijn uitgebuit als slaven. Alles was de broer van Kenneth nu niet lukt, komt door de slavernij. Kenneth stoort zich aan dit soort mensen. Helemaal omdat hij zelf wel succesvol is, terwijl hij dezelfde voorouders heeft als zijn broer. Hij werkt bij een scholengemeenschap en heeft al jaren een stabiele relatie met de hoogblonde Friezin Pleunie. Met haar wil hij ook dolgraag een complete kinderschare op de wereld zetten, maar Pleunie ziet dat anders. Hun relatie gaat stuk en na 27 jaar niet in Suriname geweest te zijn, besluit hij terug te gaan. Op zoek naar zijn roots, graven in het slavenverleden om te zien wat er nu waar was. Hij weet maar een naam; Philipus Andro Macnack. Andro wordt met zijn familie na de afschaffing van de slavernij eigenaar van de plantage Berlijn en is de betovergrootvader van Kenneth. De plantage is nu een soort vakantiepark geworden en Kenneth heeft er een huisje gehuurd, zodat hij niet alleen kan zien waar zijn voorouders woonden, maar hij hoopt daar ook antwoorden te krijgen over het verleden van zijn familie. Al direct in de taxi onderweg naar Plantage Berlijn...read more

Want zo’n abortus is natuurlijk een eitje

Dit soort types doen het voorkomen alsof een abortus nu net zo makkelijk geregeld wordt als een afspraak bij de kapper. Wassen, knippen, föhnen en daarna nog even een abortus. Zeiken op Nederland, het lijkt haast wel een verplichting die bij het staatsburgerschap hoort. Maar toch ben ik blij dat ik hier woon, want bepaalde zaken zijn hier gewoon beter geregeld dan in andere landen. Als ik ongewild zwanger word, hoef ik niet in een achterafsteegje een of andere vent met een botte breinaald me te laten ‘helpen’, maar kan ik naar een mooie en schone kliniek voor een overtijdbehandeling. Als ik de pech heb om kanker te krijgen en het lijden ondraaglijk wordt, kan ik zelf bepalen wanneer ik uit het leven wil stappen. Niet door voor een trein te springen en een machinist voor de rest van zijn leven op te schepen met een trauma, neen, gewoon thuis of in het ziekenhuis, met mijn naasten om me heen. En zo heeft Nederland nog meer mooie dingen, die blijkbaar aantrekkelijk zijn voor vluchtelingen. Zo ook Mauro. Terwijl ik deze column schrijf, lijkt het er op dat hij of terug moet, of een studievisum aan kan vragen. Verrassend, want ruim 64.000 mensen hebben deze petitie getekend waarmee ze aangeven dat zij vinden dat Mauro moet blijven. Blijkbaar betekent het tekenen van een online petitie niet dat je altijd je zin krijgt, en dat is maar goed ook. Want nog een andere populaire petitie gaat over het aanpassen van de abortuswetgeving. Op het moment van schrijven, vinden ruim 10.000 mensen dat de abortuswetgeving aangepast moet worden. Of om uit de...read more

De grootste misdaad anno 2011; preutsheid

Ik krijg de opmerking dat ik ‘heus wel wat meer van mezelf mag laten zien’. En hiermee bedoelen mensen nooit dat ze mijn karakter zo zonnig vinden, maar dat ze het een schandaal vinden dat ik mijn tieten niet wat vaker naar buiten laat bungelen in een gevaarlijk laag uitgesneden topje. Ook al vliegen de verboden je om de oren, wij Nederlanders zien onszelf nog altijd graag als tolerant. Je mag alles aan wat je wilt, en als je in de zomer je overbejaarde tieten op het strand lekker vrij tot aan je navel wilt laten bungelen, kan dat. Tieners in sexy kleding, naar kantoor met een decolleté, topless op het strand en gezellig naakt in de sauna bijkletsen met je vrienden. Hier in Nederland is het allemaal heel normaal. Zelfs zo normaal, dat als je niet zo graag naakt bent in het bijzijn van anderen, dat je daar op aangekeken wordt. Dan ben je raar, ongezellig en obstinaat. Nu ben ik als niet-drinker al een freak, maar ik ben ook nog preuts. Tsja. Sorry, mensen. Ik ben trots op mijn lichaam, en ik voel absoluut niet de behoefte om dit met iedereen te delen. Het enige lichaamsdeel waar ik me soms een beetje voor schaam zijn mijn voeten, maar dat weerhoudt me er niet van om geregeld blootsvoets of op slippers rond te lopen. En af en toe vraagt iemand wat er mis is met mijn voeten en dan haal ik gewoon mijn schouders op. Ja, je zijn lelijk, maar ze brengen me wel overal heen. Schaamte voor mijn eigen lichaam weerhoudt me er dus niet van om...read more