Als vrouw ben je altijd bang dat als jij het niet doet, het niet gebeurt. Of je doet het maar weer, omdat je anders voor de zoveelste keer moet gaan zeuren en vragen om hulp. En wat willen we nou liever dan het zeurstigma ontkrachten? Wij onderdanige vrouwen. We varen gedwee mee op de stroom die gecreëerd wordt door de mannen om ons heen. In de dagelijkse bepaling van de tijdsbestedingen heeft de man behoorlijk wat in de pap te brokkelen. Vaak zonder dat hij zich daar bewust van is, jij als vrouw voelt dit waarschijnlijk zo. Lekker laten brokkelen zou je kunnen zeggen, maar toch klopt er af en toe iets niet. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar dat komt mijns inziens soms doordat wij vrouwen vaak automatisch daadkrachtiger zijn in het op ons nemen van taken. Bijvoorbeeld: na het eten zit je elkaar nog even tonnetje rond aan te kijken, al uitbuikend zie je de vieze vaat en de etensresten vragen om opgeruimd te worden. Als vrouw zijnde sta je op en je begint af te ruimen -mits je hiervoor niet een te luie zeug bent- en af te wassen, of alles in de vaatwasser te zetten. De aanwezige kerel slaat nog even de krant open of loopt vast naar de woonkamer om plaats te nemen op de bank of in de hangstoel voor de televisie. Hier heeft hij al een voorsprong: de afstandsbediening is van hem, hij kiest de zender uit. De bewust gekozen zender zal dan vaak toevallig net een sport- of autoprogramma uitzenden. Jij voelt je vervolgens niet geroepen om erbij te komen zitten, dus rommelt...read more
Ja, ik vond het ook wat raar toen ik het las. Maar wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat spermacellen helemaal niet zwemmen, maar kruipen en zelfs botsen zo nu en dan. Ik ben 35 jaar, dus ik mag wel haast maken nu ik weet dat die paar overgebleven eieren van mij bereikt moeten worden door kruipende cellen. Spermacellen zwemmen dus niet vrolijk naar de baarmoedermond en eierstokken. Via de wanden kruipen ze naar de eicellen. Ik vind het ook een raar praatje worden hoor. Maar ik leg het toch nog even uit. Ze kruipen zich dus een weg naar boven. Als ze een bocht tegenkomen, gaan ze gewoon door tot ze tegen een muur knallen. Een wand. Want een baarmoedermuur klinkt wel heel gek. Ze botsen tegen de wand. Wat ze daarna doen weet ik niet. Dat stond niet in het verslag van het wetenschappelijk onderzoek. Ik denk dat ze dan óf de eicel bevruchten óf afsterven in het, zoals dat heet volgens het officiële-termen-boek, voortplantingsstelsel. Ik ben nog al visueel ingesteld. Dus deze kruipende spermacellen zijn, sinds het lezen van het stuk, op mijn netvlies gebrand. Dat klinkt ook goor. Laatst vroeg iemand mij weer, alwéér, of ik kinderen wil. Want ik ben al bijna 36 jaar. En dan heb je niet veel eicellen meer over. Dus dan wordt het moeilijker. Ik heb momenteel geen vriend. En vaak hebben mijn dates al kinderen. En meestal willen zij dan geen ‘tweede leg’ zoals dat, héél plat, heet. Ik vind dat zo’n viezige uitspraak. Past prima in dit verhaal. Ik hoefde dus ook niet zo nodig. Ik dacht er zelfs eigenlijk...read more
Dingen zijn zelden overduidelijk goed of fout. ‘Mijn meneer’ is een geweldig goed verhaal over de ambivalente relatie tussen een elfjarige jongen en een volwassen man. Of om alle eufemismen weg te laten; ‘mijn meneer’ is een intens verhaal over pedofilie. De elfjarige Ted heeft het zwaar. Toen hij acht was, is zijn vader overleden, hij wordt op school gepest en het lukt hem niet echt om contact te leggen met leeftijdsgenootjes. Veel liever praat hij met volwassen mensen, maar zij willen op hun beurt niet horen wat een kind te zeggen heeft. De enige met wie Ted een band lijkt te hebben, is Maria. Hij schrijft haar brieven en vertelt haar dingen die hij met niemand anders kan delen. Als je immers niet met de moeder van Jezus kunt praten, met wie dan wel? Vlak bij het bos staat een mariabeeldje in een soort vogelhuisje en Ted stopt daar vaak om even bij Maria te kijken. Het is dan ook daar dat hij meneer Timmermans voor het eerst ontmoet. Meneer Timmermans is anders dan de andere volwassenen. Hij heeft onthouden dat Ted tweede werd bij de tekenwedstrijd en hij luistert echt naar hem. Als Ted er tijdens het brood bezorgen op zaterdagochtend achter komt dat meneer Timmermans een grote garage heeft met daarin treintjes en lego, vind hij meneer Timmermans nog boeiender. En zo ontstaat er langzaam een bijzondere vriendschap. Elke zaterdag gaat Ted naar zijn meneer toe, en samen bouwen ze een kasteel van lego, of ze tekenen. Meneer Timmermans is namelijk reclametekenaar en kan dus nog beter tekenen dan Ted. Ze zijn vrienden, echte vrienden. En...read more
Dit soort types doen het voorkomen alsof een abortus nu net zo makkelijk geregeld wordt als een afspraak bij de kapper. Wassen, knippen, föhnen en daarna nog even een abortus. Zeiken op Nederland, het lijkt haast wel een verplichting die bij het staatsburgerschap hoort. Maar toch ben ik blij dat ik hier woon, want bepaalde zaken zijn hier gewoon beter geregeld dan in andere landen. Als ik ongewild zwanger word, hoef ik niet in een achterafsteegje een of andere vent met een botte breinaald me te laten ‘helpen’, maar kan ik naar een mooie en schone kliniek voor een overtijdbehandeling. Als ik de pech heb om kanker te krijgen en het lijden ondraaglijk wordt, kan ik zelf bepalen wanneer ik uit het leven wil stappen. Niet door voor een trein te springen en een machinist voor de rest van zijn leven op te schepen met een trauma, neen, gewoon thuis of in het ziekenhuis, met mijn naasten om me heen. En zo heeft Nederland nog meer mooie dingen, die blijkbaar aantrekkelijk zijn voor vluchtelingen. Zo ook Mauro. Terwijl ik deze column schrijf, lijkt het er op dat hij of terug moet, of een studievisum aan kan vragen. Verrassend, want ruim 64.000 mensen hebben deze petitie getekend waarmee ze aangeven dat zij vinden dat Mauro moet blijven. Blijkbaar betekent het tekenen van een online petitie niet dat je altijd je zin krijgt, en dat is maar goed ook. Want nog een andere populaire petitie gaat over het aanpassen van de abortuswetgeving. Op het moment van schrijven, vinden ruim 10.000 mensen dat de abortuswetgeving aangepast moet worden. Of om uit de...read more
Ik krijg de opmerking dat ik ‘heus wel wat meer van mezelf mag laten zien’. En hiermee bedoelen mensen nooit dat ze mijn karakter zo zonnig vinden, maar dat ze het een schandaal vinden dat ik mijn tieten niet wat vaker naar buiten laat bungelen in een gevaarlijk laag uitgesneden topje. Ook al vliegen de verboden je om de oren, wij Nederlanders zien onszelf nog altijd graag als tolerant. Je mag alles aan wat je wilt, en als je in de zomer je overbejaarde tieten op het strand lekker vrij tot aan je navel wilt laten bungelen, kan dat. Tieners in sexy kleding, naar kantoor met een decolleté, topless op het strand en gezellig naakt in de sauna bijkletsen met je vrienden. Hier in Nederland is het allemaal heel normaal. Zelfs zo normaal, dat als je niet zo graag naakt bent in het bijzijn van anderen, dat je daar op aangekeken wordt. Dan ben je raar, ongezellig en obstinaat. Nu ben ik als niet-drinker al een freak, maar ik ben ook nog preuts. Tsja. Sorry, mensen. Ik ben trots op mijn lichaam, en ik voel absoluut niet de behoefte om dit met iedereen te delen. Het enige lichaamsdeel waar ik me soms een beetje voor schaam zijn mijn voeten, maar dat weerhoudt me er niet van om geregeld blootsvoets of op slippers rond te lopen. En af en toe vraagt iemand wat er mis is met mijn voeten en dan haal ik gewoon mijn schouders op. Ja, je zijn lelijk, maar ze brengen me wel overal heen. Schaamte voor mijn eigen lichaam weerhoudt me er dus niet van om...read more
Het was laat, dus eigenlijk vroeg toen ik hem tegenkwam. Mijn vrienden waren al naar huis, maar ik zat nog vrolijk op mijn kruk tegen de barman aan te zwammen toen hij naast me kwam hangen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik niet eens weet waar we het over hadden, die zwarte vrijdag, zoals zijn bijnaam zou komen te luiden. Ik was dronken en op de vlucht voor mijn grootste vijand. Mezelf. Ik weet nog dat we gelachen hebben, al maakt dat de herinnering niet minder wrang. Ik wilde niet naar huis, niet alleen zijn, dus ik ging met hem mee. “Slapen. Niet neuken.” Zei ik nog bij de deur, hem streng aankijkend. Natuurlijk vond hij het allemaal prima. En ik was tevreden, met een warm bed. Een vreemd bed, waar de spoken me niet zouden kunnen vinden. Vermoeid van de drank, de avond en zijn pogingen tot zoenen, draaide ik mijn rug naar hem toe en zakte in een diepe, zware slaap. Toen ik mijn ogen weer open deed, lag hij op me, kreunend. Hij vroeg, “Doe je dit met iedereen?”. Het duurt even voordat ik zeker weet dat dit geen droom is. Desondanks, kan ik me niet herinneren wat vooraf ging. Is deze kronkelende klootzak nu op me gekropen terwijl ik sliep? Of heb ik ergens in het stuk wat ik me niet kan herinneren besloten dat hij woest aantrekkelijk was en dat ik dit wilde. Een blik op zijn verwrongen gezicht bevestigt dat het onmogelijk de tweede optie kan zijn. “Doe je dit met iedereen?” Zijn opmerking van zojuist komt nu in volle hevigheid aan, net...read more
