Mijn buurvrouw werkt niet. Ze zit thuis en doet niets. Ja, het huis poetsen en de was ophangen en telefoneren met vriendinnen. Ze heeft twee kinderen waarvan de oudste al op de middelbare school zit. Ik vind mijn buurvrouw lui omdat ze niet werkt.
Als je niet werkt, ben je lui, toch? Of gaat dit niet altijd op?
Stel dat je drie kinderen hebt waarvan één meervoudig gehandicapt. Dan kan ik me wel voorstellen dat jij of je partner thuis blijft om voor je kinderen te zorgen. Of stel dat je vier kinderen hebt en vrijwilliger bent voor de dierenambulance. Heel nobel; vrijwilligerswerk is immers ook werk. Of stel dat je partner tachtig uur per week werkt en jij staat thuis alleen voor de opvoeding van je drie kinderen.
Dat laatste is de situatie van Barbara Bos-Bos (ze heet zelf Bos en is getrouwd met Wouter Bos). Cisca Dresselhuys beweerde bij Pauw en Witteman dat Barbara niets doet en thuis zit.
(Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat waar is: succesvolle mensen hebben vaak succesvolle partners, en daar past een luie huisvrouw niet tussen.)
Afgezien van een stressvolle thuissituatie kunnen er nog meer redenen zijn om niet te werken. Stel dat je zo’n slechte opleiding hebt dat je de keuze hebt tussen een schoonmaakbaan, lopendebandwerk of thuis zitten. Wat doe je dan? Ik denk dat ik altijd iets zou willen doen, ook al is het dan drie ochtenden in de week achter de kassa zitten bij Albert Heijn. Maar wat nu als de kinderopvang voor die drie ochtenden meer kost dan wat jij verdient bij Albert Heijn?
Ik word in deze kwestie heen en weer geslingerd tussen gevoel en verstand. Mijn gevoel zegt: als je niet werkt ben je lui. Maar mijn verstand zegt: iedereen moet zelf bepalen wat goed voor hem/haar is en je kunt niet oordelen voor anderen.
Dit vraagstuk houdt mij al een tijdje bezig. Ik ben benieuwd naar jullie mening. Wat vinden jullie? Ben je lui als je niet werkt? Of moet iedereen zelf weten of hij/zij werkt? Waar ligt de grens? Bij drie kinderen, bij vier? Bij een partner met een 80-urige werkweek?
