‘Zijn er dan regels, Marlies?’ Nou, iedereen zegt van niet, zo ook ik, maar ze zijn er dus mooi wel. En ik word er knettergek van. Van wat wel en wat niet ‘mag’. Je mag in ieder geval niks meer spontaan doen. Berekenend te werk gaan is de nieuwe romantiek. Gatver!
Ik date zo nu en dan. De laatste tijd heb ik vooral gemerkt dat ik van daten, nou ja, het gedoe eromheen, moe word. En bijna agressief. Want ik mag van alles niet. Ik heb liever dat ik van alles wel mag. Als ik voor of na een date wil zeggen dat ik het leuk vind of vond, dan moet ik daar volgens de ‘experts’ vooral mee wachten. Hij moet eerst iets zeggen. En zeggen is al niet waar, want er wordt doorgaans meer getypt dan ouderwets telefonisch gesproken. Je moet dus altijd maar braaf wachten als je mensen, heel dom, maar iedereen doet het, om advies vraagt. Ik ben geen wachter en ik zeg graag, correctie; typ graag, wat ik wil. Zonder na te denken. Dus ook zonder drie verplichte wachtdagen voor ik spontaan iets naar iemand mag uiten. En ik ben veel te hyper om dingen die ik denk en wil zeggen, uit te stellen.
Het zal ergens goed voor zijn, anders zou het niet bedacht zijn. Maar ik ben er klaar mee, met dat gespeel van tactische spelletjes. Vroeger won ik al niet met spelletjes, dus ik zal er nu ook niet bijzonder succesvol in zijn. Luisteren naar advies van vrienden of vriendinnen is totaal geen goed idee. Niet onaardig bedoeld hoor. Maar wat weet hij/zij er nou van? Als de interesse er bij de tegenpartij is, maakt het namelijk geen fuck uit wat je doet. Diegene vindt dan toch alles leuk wat jij meldt en hoe vaak.
Maar je moet je vooral stil houden. Want dan denkt de ander dat je het lekker druk hebt ofzo en dan ben je interessant? Maar wat nou als je het toevallig niet druk hebt die dagen? Dan moet je tóch vooral net alsof doen, zodat de ander denkt, nou nou, ik hoor maar niks, wat een bijzonder interessant type moet dat zijn? Ik hou er niet van. Waarom doet men niet gewoon waar men zin in heeft en wat goed voelt, ook al betekent dat keihard op je bek gaan? Dan blijf je namelijk lekker bij jezelf en is de interesse en eventuele liefde, wel gemeend en echt.
Als ik nu tegen iemand zou willen zeggen dat ik diegene leuk vind, hoor ik dat volgens tipgevers niet te doen. Tegennatuurlijk te werk gaan is de nieuwe manier. Ik moet dan dus voornamelijk niks doen. Zodat die ander vooral maar niks weet. En merkt. Maar het is toch juist de bedoeling dat die ander dat merkt? Maar het mag niet en ik ben mezelf dus niet meer als ik in date-situaties verkeer. Ik weet niet meer wat mag en wat niet mag en ik begrijp vooral niet waarom die dingen niet zouden mogen. En als ik de adviseurs om uitleg vraag, ben ik niet tevreden met de antwoorden.
Dus, ik doe er niet meer aan mee en luister naar niemand meer. Want al die goede tips hebben tot nu toe nergens toe geleid. Terwijl kletsen met vriendinnen over alle ervaringen toch heel leuk is. Dáár stop ik dan ook niet mee. Ik laat gewoon de details en acties achterwege. En ik vraag niet meer of ik iets terug zal sturen of iemand de liefde kan verklaren. Ik doe het gewoon. Of niet, als ik dat zelf niet wil.
En als jij nu aan het daten bent of gaat daten en iemand je tip-technisch van alles verbiedt, omdat het anders zo benauwend of oninteressant over kan komen, steek dan maar gelijk een boterham, of iets anders dat voorhanden is, in de mond van die briljante tipgever en doe gewoon maar lekker waar je zelf zin in hebt. Want het kan Cupido echt geen ene moer schelen wie wat hoe vaak op welk moment stuurt. Als hij ziet dat het klopt, schiet hij er toch wel een pijl in!
