WhatsApp is het nieuwe Facebook, las ik een paar maanden geleden in de krant. Dat leek me toen nog overdreven, maar inmiddels zit ik tot over mijn oren in een paar actieve WhatsApp-groepen. Als ik het geluid niet uit had staan was ik al lang gillend gek geworden.
Misschien is WhatsApp nog wel het beste te vergelijken met hoe we MSN Messenger gebruikten rond het jaar 2000, maar dan mobiel. Ik kan me alleen niet herinneren of je in MSN ook groepen kon aanmaken. Ik denk het niet. Zonder de groepen zou WhatsApp weinig meer zijn dan sms via internet; nu is het hard op weg populairder te worden dan Facebook.
WhatsApp-groepen zijn er in vele soorten en maten. Elke vriendengroep heeft een WhatsApp-groep. Ik ken mensen die een groep hebben met hun directe familie: ouders, broers en zussen. Dan heb je WhatsApp-groepen die gerelateerd zijn aan een event: als je met vrienden naar een festival gaat bijvoorbeeld, of de Efteling, dan kun je via WhatsApp constant aan elkaar laten weten waar je bent en waar je naartoe onderweg bent, inclusief een foto van de wachtrij voor Joris en de Draak.
Toen een vriendin van mij een baby had gekregen maakte haar man een WhatsApp-groep aan op zijn telefoon: “vriendinnen van M.” Zo kon hij in één bericht iedereen op de hoogte stellen van de geboorte, en konden we in de dagen erna de eerste foto’s en filmpjes ontvangen. Toen J. geboren werd, had ik zelf nog geen smartphone. Ik had in mijn Nokia een contactengroep aangemaakt zodat ik per sms, in maximaal 140 tekens per bericht, mijn vrienden op de hoogte kon houden. Elke ontvanger telde als een apart sms’je, en dat zag ik later terug op mijn telefoonrekening.
Sinds kort ben ik actief in een WhatsApp-groep met online vrienden. Wij kennen elkaar van een forum en onze overeenkomst is dat onze kinderen even oud zijn. Toen we elkaar in een aantal maanden tijd hadden leren kennen onder onze forum-aliassen, kropen we uit de anonimiteit en maakte iemand een besloten groep op Hyves aan. In die tijd, een jaar of twee geleden, gebruikte ik Hyves al niet meer maar ik had mijn account nog wel. Het duurde echter niet lang voordat iedereen wat behendiger werd met Facebook en de overstap naar een verborgen Facebook-groep was snel gemaakt.
Facebook maakte het eenvoudig om foto’s en filmpjes te delen van ons kroost, en voor actieve Facebook-gebruikers zoals ik was het handig om in één moeite door de updates van ons forumgroepje mee te pakken. Maar Facebook had ook nadelen: de trage mobiele app, en de wanstaltige, stroperige chat-functionaliteit. Toen het een dag erg druk was op de chat, stelde ik voor om het gesprek te verplaatsen naar WhatsApp.
En toen was de beer los. Er kwam een stroom berichten op gang die zelfs ’s nachts niet stil stond. Al snel had ik de geluiden van groepsberichten uitgeschakeld maar een dag lang WhatsApp gesloten houden kan gerust leiden tot honderden ongelezen berichten. Enige terughoudendheid is dus wel gewenst als ik niet mijn dagbesteding wil laten bepalen door deze WhatsApp-groep. Bovendien heb ik nog wel wat aanbevelingen voor de ontwikkelaars van WhatsApp:
1. De mogelijkheid om een sterretje op een bericht te zetten, zoals bij e-mails, zodat je later de berichten kunt terugvinden die je nog wilde beantwoorden.
2. De mogelijkheid om alle berichten, en de berichten binnen één groep te doorzoeken.
3. De mogelijkheid om van groepsgesprekken niet alleen het geluid uit te zetten maar ook het groene icoontje in de taakbalk, en dan ook:
4. De mogelijkheid om in een groepsgesprek iemand te taggen zodat je een melding krijgt als iemand je noemt.
Met deze veranderingen zie ik een Grote Toekomst weggelegd voor het appen. Nog groter dan hij nu al is.
