Ik stoor me aan uitspraken. Ik stoor me aan veelgebruikte, onnodige uitspraken. Al denk ik dat er meer mensen zijn die ze gebruiken en dus uitspreken, dan mensen die zich er, net als ik, mateloos aan storen. Nu ben ik al kampioen verbeteren van de “als/dan” fouten, dus met de rest hou ik me nog in. Juist. Ik ben zo’n naar persoon die daar erg op let. En verbetert. En het duurt niet lang meer en ik ga me ook met de rest van de uitspraken bemoeien.
Regelmatig hoor ik mensen zeggen: “Ja, dan denk ik van…”
Neen! Men denkt niet “van”, maar men denkt.
Of ik hoor zinnen gelijk aan: “Nou, ik zei dus van…” Auw! Dat doet pijn. Men denkt, zegt of doet niet “van”.
Maar ik hoor het in één gesprek soms wel meer dan twintig (!) keer. Ja, ik tel de “van’s” tegenwoordig. Ik weet ook niet sinds wanneer mensen zijn gaan denken, doen en zeggen “van”. Maar ik weet wel dat ik niet bij de beginbespreking aanwezig ben geweest, anders had ik er mooi een stokje voor gestoken. Dan had ik niet gezegd van, maar dan had ik gezegd dat het werkelijk verkrachting van de taal is.
“Het was wel druk zeg maar.” Waarom nou dat ge-zeg-maar achteraan of midden in een zin? Hou er toch eens allemaal mee op! En wie is dáár mee begonnen? En kan het ook nog landelijk gestopt worden? “Zeg maar” slaat namelijk werkelijk nergens op. Het heeft geen enkel nut. In geen geval voegt het iets toe aan de betekenis van een zin.
Wanneer iemand tegenwoordig tegen mij zegt: “Het was zeg maar een drukke dag” reageer ik door te zeggen: “een drukke dag!” Want hij of zij zegt duidelijk “zeg maar” met woorden erachter tegen mij. Dus dat doe ik dan uiteraard braaf. Ik zeg het. Meestal wordt dit beantwoord met een onnozele blik, vaak ietwat vragend. Het afschuwelijke zeg-maar-virus is nu ook van de gesprekken op straat en werkvloeren overgeslagen naar de televisie. In vrijwel ieder programma waar ik naar kijk, welk discussie programma dan ook, wordt er ge-zeg-maar-d alsof het dikbetaalde bonuspunten oplevert!
“Een soort van”, nóg zoiets! Dan hoor ik iemand zeggen: “Het is een soort van vervelend.” Maar is het dan vervelend? En heeft vervelend verschillende soorten?
“Het is vervelend.” Punt.
“Het is een beetje vervelend.” Dat kan ook.
Of. “Het is niet vervelend.”
Maar waarom is alles, alsof overal over getwijfeld wordt, een soort van? “Ja, het was wel een soort van leuk.” Ik heb werkelijk geen idee of degene die díe zin uitspreekt het nou leuk heeft gehad of niet. Een soort van geeft naar mijn mening aan dat degene die iets zegt, eigenlijk onzeker is over wat hij of zij er nou eigenlijk van vindt. “Hij was een soort van grappig.” Vond degene die deze zin uitsprak hem nou grappig of niet?
Ik vind het afschuwelijk, verschrikkelijk, vreselijk en wil die nieuwerwetse uitspraken echt zó graag de wereld uit gooien.
Maar dan denk ik van, dat is echt een soort onmogelijk, zeg maar!
