Boekrecensie: De Veteraan – Johan Faber

21-04-2014 | ... en alles

Sommige boeken zijn als een warm bad. Je kunt je heerlijk onderdompelen in het verhaal, en tijdens het lezen ontspan en geniet je. De veteraan van Johan Faber is niet zo’n boek. Het verhaal is ontstellend mooi geschreven, maar het is hard en koud. Voor veteraan Meindert Oosting is er namelijk weinig warm en mooi aan het leven. Een oorlogsheld uit Afghanistan Meindert Oosting is nog niet eens dertig jaar oud, maar leeft het leven van een oude man. Hij woont samen met zijn hond in een klein huisje aan de rand van het gehucht Neerlo, en leeft van zijn veteranenuitkering. Omdat Meindert niet veel nodig heeft, is dit genoeg om rond van te komen en hoeft hij niet op zoek naar werk. Niet dat hij zou kunnen werken, want hij is nogal gehavend teruggekeerd uit Afghanistan. Een bermbom maakte in een klap een einde aan zijn uitzending. Afghanistan heeft hem niet alleen fysiek gemangeld, maar ook mentaal. Want wat niemand weet, is dat Meindert Oosting een onvervalste oorlogsheld is, hij heeft zelfs een onderscheiding gekregen voor zijn werk in Afghanistan. Maar omdat hij zijn werk deed tijdens geheime missies en hij zijn heldendaad verrichte tijdens een incident dat geheim moet blijven, weet niemand ervan. In Neerloo weten de mensen niet beter dan dat Meindert een ietwat vreemde jongeman is, die veel met zijn hond door de bossen loopt. De verdwijning van Mieke En als dan plots de veertienjarige Mieke verdwijnt, en zij is gezien in het gezelschap van Meindert, weet het hele dorp wie de dader is. Dat moet die vreemde, stille Meindert wel zijn. Het klopt dat hij veel...read more

Drie redenen om vandaag nog met je vrienden en familie over de dood te praten

26-03-2014 | ... en alles

Eigenlijk heeft de dood geen plek in onze moderne Westerse maatschappij. We hebben het veel te druk met anti-aging en ten volle te leven, om stil te staan bij de dood. Ergens ook logisch, want er is niets leuks aan sterven. Maar als je er nou wél eens over gaat praten, kunnen je een hoop vervelende verrassingen bespaard blijven. 1. Door het bespreekbaar te maken wordt de dood minder eng Juist doordat we niet over de dood praten, blijft het een abstract en ‘eng’ iets. Onbekend maakt onbemind, dus door vaker over de dood te praten, raak je er meer vertrouwd mee. Deze gesprekken hoeven niet eens heel dramatisch te zijn, (als ik nadenk over de dood van mijn geliefde, word ik al snel een zielig hoopje mens) je kunt ook op een open en nieuwsgierige manier praten over de dood en alles wat erbij komt kijken. Is er een sterfgeval in je omgeving die jou niet persoonlijk raakt? Sta open voor de mensen die wel rouwen en luister naar hun verhalen. Iedereen rouwt op zijn/haar eigen manier, maar zo ontdek je wel alvast een beetje wat je te wachten staat. Want vergis je niet, afscheid nemen is niet alleen loodzwaar en pijnlijk, maar kan ook heel mooi zijn. Zo heb ik ondanks mijn continue gesnotter en dikke rode ogen genoten van het afscheid van mijn oom. We zaten het hele weekend met de familie in zijn huis, tussen zijn spullen. Niet alleen werden er praktische zaken geregeld en herinneringen opgehaald, er werd ook hysterisch gehuild, gelachen en hardop gevloekt. Was ik zaterdagochtend nog compleet overstuur, boos en bang, zondagavond was...read more
Boekrecensie: Eerste hulp bij emoties – Guy Winch

Boekrecensie: Eerste hulp bij emoties – Guy Winch

24-03-2014 | Psyche

We weten allemaal wat we moeten doen als we een fysiek ongeluk(je) krijgen. Zonder twijfel steriliseren we een wond, plakken we pleisters of bellen we de huisarts of de eerste hulp als we het zelf niet op kunnen lossen. Maar als het op mentale kwetsingen aankomt, hebben we geen idee wat we moeten doen. Psycholoog Guy Winch geeft in dit zelfhulpboek belangrijke handvatten voor eerste hulp bij emoties.

read more