03-02-2014 | ... en alles
Het is crisis. Al jaren. Iedere Nederlander moet de broekriem aantrekken, en na het zuur komt het zoet. Als je de media moet geloven, zijn het ellendige tijden. Maar niets is minder waar. Nederland is nog altijd een welvarend land, en wij horen bij de gelukkigste mensen op aarde. In dit alleraardigste boekje schrijft Vloemans over geld, groei en geluk in tijden van crisis. Alles went, ook geluk Want ook al zijn wij Nederlanders pessimistisch ingesteld, we hebben het toch behoorlijk goed, ondanks alles. In zijn boek legt Pepijn Vloemans heel duidelijk uit waarom dit zo is; om een fractie gelukkiger te worden, moet ons inkomen verdubbelen. En dat geluk is helaas zelden langdurig, want alles went. De dromen en beloftes van bezit Vloemans legt dit uit met een aantal heel simpele voorbeelden en daardoor begrijp je direct wat consumentisme drijft. Niet het bezitten van spullen maakt ons gelukkig, maar het dromen over het bezit en de belofte die aan het bezit kleeft. Zo spaarde hij als klein jongetje een jaar lang al zijn geld om zijn liefste wens te kunnen kopen: een duur horloge met een hoogtemeter. Toen hij eindelijk zijn felbegeerde horloge kon kopen, was hij dolgelukkig. Maar dat geluk slijt, al snel was het horloge niet bijzonder meer en niet heel veel later was het eigenlijk maar een groot en kinderachtig ding. Ontsnappen uit het alledaagse Deze stadia van geluk in relatie tot bezit, maken we allemaal mee. We dromen over die ene auto, dat mooie jurkje of een nieuwe keuken. Niet zozeer vanwege het bezit, maar vanwege de belofte. Het horloge met hoogtemeter van de...read more
01-02-2014 | Psyche
Nederlanders worden beschouwd als nuchter en direct. Misschien daarom kijken we met zoveel onbegrip naar reliegekkies in de Verenigde Staten en het Midden-Oosten, wij zullen ons nooit laten leiden door (bij)geloof en wereldvreemde opvattingen. Maar als je aan een Nederlander vraagt wat zijn of haar sterrenbeeld is, reageert het gros uitgelaten en weten ze aan de hand van je geboortedatum alles over je karakter. Deze man is vissen Miljoenen mensen delen jouw sterrenbeeld Het feit dat ik een steenbok ben, zegt maar één ding over mij; namelijk dat ik geboren ben tussen 23 december en 20 januari. Dat is het. Meer zegt het niet. Maar als ik ‘kwaliteitsbladen’ als de Viva opensla, blijkt dat mijn sterrenbeeld heel erg veel over mij zegt. Ik citeer: “Om te voorkomen dat je dit weekend weer te veel geld uitgeeft, is het verstandig om nu je financiële situatie in kaart te brengen. Houd je ook je gewicht in de gaten?” Een fikse waarschuwing voor de miljoenen mensen wereldwijd die net als ik tussen 23 december en 20 januari zijn geboren. Blijkbaar geven we allemaal de laatste tijd te veel geld uit in het weekend en moeten we allemaal op ons gewicht letten. Ergo; de miljoenen steenbokken wereldwijd kunnen niet met geld omgaan en zijn iets te dik. Zeg nou eerlijk, kun je aan de hand van hun geboortedatum een enorme groep mensen over één kam scheren? Of meen je het serieus als je zegt dat je “nooit met kreeften op kunt schieten”? Alleen omdat er soms iets klopt, betekent dit nog niet dat het waar is Natuurlijk zijn er steenbokken die wél te...read more
27-01-2014 | ... en alles
Op de kaft van mijn exemplaar van Silo staat heel groot dat The Sunday Times dit boek “de opvolger van The Hunger Games” vindt. Nu heb ik de drie boeken uit de Hunger Games reeks van Suzanne Collins verslonden, dus waren mijn verwachtingen voor deze postapocalyptische thriller erg hoog… Het verhaal De lucht op aarde is zo giftig, dat een grote groep mensen in een enorme ondergrondse silo woont en nooit buiten komt. Het is een vrij vredige gemeenschap, en iedereen houdt zich aan de strenge wetten die er gelden. Alle meisjes krijgen een implantaat dat ze onvruchtbaar maakt, en pas als je een goedgekeurde relatie hebt én de loterij wint, mag je voor nageslacht zorgen. De ruimte in de silo is immers beperkt, dus het is belangrijk dat iedereen zich aan deze regels houdt. En over het algemeen doet iedereen dit ook. Haast iedereen heeft werk, en iedereen draagt zijn steentje bij aan het succesvolle voortbestaan van de silo. En om de toekomst van de maatschappij en de silo te beschermen, zijn sommige dingen ten strengste verboden. Praten over de wereld buiten de silo bijvoorbeeld. Of praten over de grote opstand die een paar generaties geleden is geweest. Als je een van deze regels breekt, is de straf dodelijk; je wordt ‘op schoonmaak’ gestuurd. Aan de buitenkant van de silo hangen camera’s, waarmee de omgeving in de gaten gehouden kan worden. Maar die camera’s worden vies en moeten dus schoongemaakt worden. Helaas is de atmosfeer buiten zo giftig, dat je na het schoonmaken haast direct dood neervalt. De schok is dan ook groot als de succesvolle en geliefde sheriff Holston...read more
22-01-2014 | ... en alles
Nederlands is een knap lastige taal, en ik ken maar weinig mensen die nooit een taalfout maken. Het is helemaal niet erg om soms iets verkeerd te spellen of onjuist te vervoegen, maar als je een beetje intelligent over wilt komen, is het verstandig om de volgende taalbloopers te allen tijde te vermijden. 1. Is of eens? Kom is hier. Werk is door. Hij is gek. De eerste twee zinnen kunnen taalliefhebbers fysiek pijn doen. In spreektaal klinkt het woord ‘eens’ een beetje als ‘is’, en wordt dus ook steeds vaker zo geschreven. Deze fout is begrijpelijk, maar wel een die je zo min mogelijk moet maken. Als je het verschil tussen ‘is’ en ‘eens’ niet begrijpt, maak je niet echt een goede indruk, het komt slordig en onverzorgd over. Voel je alsjeblieft niet aangevallen, ik ga nu kort uitleggen hoe je deze twee uit elkaar kunt houden! Is komt van het werkwoord zijn. Wij zijn leuk, hij is leuk. Eens betekent ‘een keer’ of ‘ooit’. Daarom schrijf je dus ‘kom eens hier’ en ‘ik heb eens met een vrouw gezoend’. Vind je ‘eens’ te lang om te tikken? Gebruik dan een van de volgende alternatieven; es, ‘ns of als je heel lui bent; ns, maar nooit ‘is’. 2. Na of naar? Gaan jullie nog na de stad? Hij ging na haar toe Jullie zijn naar mij aan de beurt Twee woorden die erg op elkaar lijken, maar niet inwisselbaar zijn. ‘Naar’ gebruik je als je ergens heen gaat; naar de stad, naar huis, naar de maan. (Let op, naar heeft nog een tweede betekenis, onaangenaam, vervelend of rot. ‘Wat een naar artikel!’)...read more
20-01-2014 | ... en alles
De Kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren is het ‘normaalste’ boek van Haruki Murakami tot nu toe. Geen verdwijnende olifanten, geen eenhoornschedels, geen vrouwen die in een seconde grijs haar kregen en in de wereld van Tsukuru staan er geen twee manen aan de hemel. Toch is dit ‘gewone’ verhaal over een man die op zoek is naar liefde een magisch verhaal. Direct met de openingszin wordt de toon voor het hele verhaal gezet; “Vanaf juli van zijn tweede jaar aan de universiteit tot januari van het jaar daarop was er geen moment van zijn leven dat Tsukuru Tazaki niet aan de dood dacht.” Het lijkt een dramatische opening, maar als je verder leest, begrijp je Tsukuru. Niets aan zijn leven is echt bijzonder. Hij heeft geen speciale talenten, geen knap of opvallend uiterlijk en hij doet alles zoals het hoort. Het enige wat hem bijzonder maakte, waren zijn vrienden. En in juli van het tweede jaar aan de universiteit, wilden ze plots niets meer met hem te maken hebben. Op vrij beleefde toon kreeg hij te horen dat alle vier zijn vrienden geen contact meer met hem wensten te hebben. Zomaar. Uit het niets. Zonder reden. En omdat Tsukuru een keurige jongen is, zegt hij ‘okay’ en laat hij ze met rust. Als zo’n bijzondere vriendschap zo bruut tot een einde komt, doet dat pijn. Tsukuru piekert zich suf, maar hij kan er maar niet achter komen waarom ze opeens allemaal niets met hem te maken willen hebben. Het zal wel komen doordat hij de minst bijzondere is van de groep. De kleurloze. Zowel de twee jongens, Kei Akamatsu...read more
