04-01-2010 | ... en alles
Literaire snob als ik ben, dacht ik alle literaire genres wel te kennen. Fout. Bizarro fiction is nieuw voor me. Dit genre streeft er naar raar, fascinerend, uitdagend maar ook leuk te zijn. Ass Goblins of Auschwitz is raar en fascinerend, maar ik twijfelde aanvankelijk of ik het ook wel leuk zou vinden om te lezen. Eerlijk is eerlijk, na het eerste hoofdstuk twijfelde of ik wel verder wilde lezen over de Siamese tweeling Otto en zijn broer. Of zoals ze in Auschwitz genoemd worden; 1001 en 999. Echter is de bizarre fantasiewereld van auteur Cameron Pierce zo bizar en fascinerend, dat ik wel door móest lezen. Raar of niet, het is een goed geschreven boek. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de broer van Otto, die we als lezer alleen meer leren kennen bij zijn Auschwitz-naam; 999. Voor de ass goblins kwamen, woonden Otto en zijn broer samen met alle andere kinderen in Kidsland. Het was een fijne en gelukkige plaats, waar zelden problemen waren. Het grootste probleem van de Siamese tweeling was een andere Siamese tweeling; Frannie en Frannie 2. Frannie is geweldig, Frannie 2 doodeng. Op een dag komen zonder waarschuwing de ass goblins binnen vallen. Alle kinderen die niet meteen vermoord worden, worden naar Auschwitz gebracht, waar ze de hele dag in de speelgoedfabriek moeten werken. Hun eten bestaat uit de huid van overleden kinderen en hun eigen organen. Die organen worden op aparte wijze aan ze geserveerd door toilet toads. Hoe precies moet je zelf maar lezen. Als de hoofd ass goblin -Adolf- weg is, besluiten een aantal wetenschappers experimenten uit te...read more
13-04-2009 | ... en alles
Waar begin ik mijn korte samenvatting van Het Recht op Terugkeer? In 2024, omdat het eerste deel van het boek zich in dat jaar afspeelt? Of in 2004, omdat dat van de in het boek beschreven periodes chronologisch het eerst komt? Of misschien zelfs in 1971, als de hoofdpersoon Bram Mannheim geboren wordt? In 2004 woont Bram (Abraham) samen met zijn vrouw Rachel en zijn zoontje Bennie in Tel Aviv. Bram is wetenschapper, net als zijn vader Hartog. Behalve dan dat zijn vader een vooraanstaand chemicus en nobelprijswinnaar is en Bram een historicus, gespecialiseerd in de geschiedenis van het Midden-Oosten. Hij krijgt een mooie baan aangeboden in de Verenigde Staten en verhuist in 2008 met Rachel en Bennie naar Amerika. Als vader is Bram uiterst bezorgd. En met hem de lezer van het boek, want op de flaptekst hebben we al kunnen lezen dat Brams zoontje Bennie op een dag verdwijnt. De aanloop naar deze verdwijning en de paniek die bij Bram uitbreekt op het moment dat hij zijn zoontje mist, zijn ontzettend spannend en ontroerend beschreven. Na de verdwijning van Bennie wordt het Bram allemaal te veel. Hij begint een bizarre zoektocht waarbij hij zich laat leiden door allerlei getallenlogica – die alleen in zijn hoofd bestaat. Uiteindelijk keert hij terug naar Tel Aviv, waar hij bij zijn vader intrekt en vrijwilliger wordt bij de ambulancedienst. Zijn werk als wetenschapper kan hij niet meer uitvoeren. We springen naar 2024. Israel is een kleine, zwaarbewabende stadstaat geworden waar de vergrijzing heeft toegeslagen. Jonge mensen “nemen massaal de bocht” naar het rijke Polen of Rusland. Brams vader Hartog leeft nog...read more
25-02-2009 | ... en alles
Dit boek ligt morgen pas in de winkel, maar PinkBullets heeft het alvast mogen lezen en daar zijn we blij mee! Quote: Liefdesverdriet is de lichtste vorm van smart, hield hij zich voor, doorgaans niet meer dan ordinair sentiment. Vergeleken met de echte rampen in het leven, zoals herseninfarcten, wiegendood en kettingbotsingen in de mist, is het niets anders dan luxe aanstellerij voor mensen die onvervalst leed bespaard is gebleven. Hebben zij ook eens wat te janken. Job ging naast haar op de bank zitten en ze praatten. Hoe het ‘nou’ met hem was, en ‘nou’ met haar. Het gesprek ging goeddeels langs hem heen en hij durfde haar nauwelijks aan te kijken, bang dat ze zou zien hoeveel hij nog van haar hield. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Hans Hogenkamp heeft met ‘Dingen die op liefde lijken’ een briljante roman afgeleverd. Met een beetje tegenzin begon ik te lezen (het is immers geen Murakami) maar bij pagina 11, waar bovenstaande quote valt te lezen, was ik verkocht. Job is acht jaar samen met Karin, heeft twee kinderen en is selfmade miljonair. Met de verkoop van zijn datingsite heeft hij miljoenen verdiend en sindsdien doet hij weinig. Hij is tevreden met zijn leventje en heeft weinig klachten, tot hij voor My Magazine geïnterviewd wordt door de beeldschone Zanne. Hij wordt hopeloos verliefd op haar en al snel beginnen ze een relatie. Zijn gevoelens voor haar zijn zo heftig, dat hij besluit bij Karin weg te gaan. Echter houdt de relatie met de grillige Zanne geen stand en dit doet hem meer pijn dan hij...read more
20-02-2009 | ... en alles
Ik stoor me aan uitspraken. Ik stoor me aan veelgebruikte, onnodige uitspraken. Al denk ik dat er meer mensen zijn die ze gebruiken en dus uitspreken, dan mensen die zich er, net als ik, mateloos aan storen. Nu ben ik al kampioen verbeteren van de “als/dan” fouten, dus met de rest hou ik me nog in. Juist. Ik ben zo’n naar persoon die daar erg op let. En verbetert. En het duurt niet lang meer en ik ga me ook met de rest van de uitspraken bemoeien. Regelmatig hoor ik mensen zeggen: “Ja, dan denk ik van…” Neen! Men denkt niet “van”, maar men denkt. Of ik hoor zinnen gelijk aan: “Nou, ik zei dus van…” Auw! Dat doet pijn. Men denkt, zegt of doet niet “van”. Maar ik hoor het in één gesprek soms wel meer dan twintig (!) keer. Ja, ik tel de “van’s” tegenwoordig. Ik weet ook niet sinds wanneer mensen zijn gaan denken, doen en zeggen “van”. Maar ik weet wel dat ik niet bij de beginbespreking aanwezig ben geweest, anders had ik er mooi een stokje voor gestoken. Dan had ik niet gezegd van, maar dan had ik gezegd dat het werkelijk verkrachting van de taal is. “Het was wel druk zeg maar.” Waarom nou dat ge-zeg-maar achteraan of midden in een zin? Hou er toch eens allemaal mee op! En wie is dáár mee begonnen? En kan het ook nog landelijk gestopt worden? “Zeg maar” slaat namelijk werkelijk nergens op. Het heeft geen enkel nut. In geen geval voegt het iets toe aan de betekenis van een zin. Wanneer iemand tegenwoordig tegen mij...read more
11-02-2009 | ... en alles
Sssst. Zie je dat? Daar, dat meisje. Kwijlend van gelukzaligheid in een hoekje met een stapel boeken van Murakami. Volgens mij is dat Judith, vroeger was ze sociaal en gezellig, nu is ze een monomane Murakami-verslindster. Eeuwig zonde. Het is waar. Ik ben verslingerd, verslaafd, compleet hooked. En ergens vind ik het wel leuk, ik heb nooit eerder een ding gehad. Op de middelbare school hadden bijna alle meisjes in mijn klas een ding en ze deden niets anders dan daar over praten, hun agenda’s volkalken met plaatjes en uitspraken gerelateerd aan hun ding en proberen andere mensen te overtuigen van het hoe en waarom van hun ding. Met soms ruzies als gevolg, want Nick was écht wel leuker dan Howie uit de BackstreetBoys en een verzorgpony was toch niet hetzelfde als écht een eigen paard hebben. Tienermeisjes met vuur in hun ogen en een blinde liefde en passie voor hun ding. Nu ruim tien jaar later (auw) begrijp ik eindelijk wat zij voelden. Gasten krijgen meteen mijn stapel Murakami’s op schoot gedumpt en als ze nog niet van hem gehoord hebben, vertel ik ze alles wat ze moeten weten en als ze niet enthousiast genoeg reageren, ben ik gekwetst. Haruki Murakami is God en ik ben zijn grootste volgeling. Als Hij me vraagt om op zondagochtend alle deuren langs te gaan om Zijn woord te verkondigen, zou ik het subiet doen. Opeens heb ik alle respect voor Jehova’s Getuigen. (Maar ik ben niet dweepziek, echt niet.) ‘De Jacht op het Verloren Schaap’ is Murakami’s eerste internationale roman. De twee romans die hij schreef voor dit boek, zijn alleen...read more
14-01-2009 | ... en alles
“Neeeeeee, niet wéér een Murakami review!” Jawel. Ik rust pas met mijn strijd als ik alle boeken van Murakami op deze site heb besproken en jullie eindelijk heb aangespoord zijn boeken en masse aan te schaffen. Allicht dreigen mijn reviews ietwat eentonig te worden, maar ook dit is weer een briljant meeslepend verhaal, waar het ongewone gewoon en aannemelijk is. In dit boek leren we de zussen Eri en Mari Asai kennen. Eri is een ware schoonheid, zo’n meisje die zelden tegenslagen kent en alles krijgt wat haar hartje begeert. Een mooi, open en benaderbaar meisje, die de harten van velen gestolen heeft. Haar ‘lelijke’ zusje Mari zit heel anders in elkaar, ze is zwijgzaam en zit liever met haar neus in de boeken dan haar tijd te verdoen aan luchtige kletspraat. Mari zit ’s nachts in het centrum een boek te lezen, als een ex-klasgenoot van haar zus haar opeens lastig valt met allemaal vervelende vragen. Takahashi was altijd bijzonder gecharmeerd van Eri en is erg benieuwd hoe het met haar gaat. Eerst vindt Mari het alleen maar storend dat ze wordt lastig gevallen, maar uiteindelijk hebben zij en Takahashi toch een aardig gesprek, waaronder over haar studie Chinees. Niet lang nadat Takahashi is vertrokken om met zijn band te gaan oefenen, duikt plots Kaoru op. Van Takahashi heeft ze begrepen dat Mari Chinees spreekt en laat Kaoru nu net toevallig heel hard op zoek zijn naar iemand die -jawel- Chinees spreekt. Kaoru werkt namelijk in een “love hotel”, alwaar een Chinese prostituee is mishandeld en niemand kan met haar praten. Omdat Mari eigenlijk toch niets beters te...read more
