Gooi je relatieboeken het raam uit, kijk een weekend alle afleveringen van de realityshow “Ice loves Coco” en redt je relatie. Hier de belangrijkste liefdeslessen van Ice T en Coco op een rijtje. Rapper/ acteur Ice T en model/allesdoener Coco laten in hun realityshow “Ice loves Coco” zien wat echte liefde is. Zij leven gewoon hun leven, maar voor de oplettende kijker is het een deeltijd opleiding voor hoe je een leuke relatie hebt en houdt. Met iedere aflevering een nieuwe les. Gun elkaar alles Nadat Ice T en Coco elkaar ontmoetten, zette Coco haar carrière als model op een lager pitje om hem te helpen en te steunen tijdens zijn carrière. Waarom? Omdat ze het hem gunt. Met ‘het’ bedoel ik: succes, ontwikkeling, focus, geluk en een moment om te stralen. Maar vergis je niet. Coco zat niet thuis te wachten op de successen van haar man. Zij bouwde ondertussen een online imperium genaamd “Coco’s World”, ze heeft inmiddels een kledinglijn ‘Licious’, ze doet nog steeds modellenwerk, ze schrijft en ze treedt op in Las Vegas. Wat dat met gunnen te maken heeft? Nou, Ice T zeurt daar niet over. Hij gunt haar wat hij zelf ook nastreeft, namelijk: succes, ontwikkeling, focus, geluk en een moment om te stralen. Blijf elkaar bewonderen Voor degenen die het niet weten; Coco is bekend om haar bijzondere achterwerk en bijbehorende borsten. Ook is zij 21 jaar jonger dan hij. Niet zo vreemd dat Ice T zijn vrouw op fysiek vlak nog altijd bewondert. Toch is zijn bewondering voor zijn vrouw absoluut niet oppervlakkig. Hij vindt haar de ‘nicest person’ die hij...read more
Susannah is een doodnormale vrouw van 24. Ze werkt als journaliste bij The New York Post, woont in het bruisende New York en is dolgelukkig met haar vriend Stephen. En dan opeens wordt ze gek. Compleet psychotisch. Uiteindelijk blijkt ze geen psychische ziekte te hebben, maar een zeldzame auto-immuunziekte die haar hersenen aantast. In Brein in brand schrijft Susannah over deze periode in haar leven. Van het hoogtepunt van haar waanzin weet ze niets meer, maar met behulp van de input van haar ouders, vrienden en artsen weet ze de maand waarin ze op het hoogtepunt van haar gekte was, te reconstrueren. Ze is niet alles kwijt, en ze weet nog precies hoe het begon, hoe ze langzaam maar zeker steeds gekker werd en alle controle kwijt raakte. Juist omdat ze door had dat er iets niet goed ging, vroeg ze om hulp. Susannah bezocht een neuroloog en een psycholoog. Volgens de neuroloog dronk ze te veel (in zijn aantekeningen maakte hij van af en toe twee glazen wijn bij het eten, twee flessen per dag), en de psycholoog had het idee dat ze overwerkt was. Heel raar waren die misdiagnoses niet; Susannah had ook een druk leven met veel stress, maar ze genoot van dat leven. Aanvankelijk lukt het haar om haar gekte verborgen te houden, maar als ze op haar werk helemaal instort, besluit ze tijdelijk bij haar moeder en stiefvader in te trekken om wat rust te krijgen. De rust helpt niet. Ze wordt paranoïde, krijgt last van wanen en is af en toe even helemaal weg. Als ze bij haar vriend logeert krijgt ze een bizarre epileptische...read more
Toen ik je zag is het openhartige verhaal van Isa Hoes over haar leven met Antonie Kamerling. Een moeilijk boek om te recenseren, want kun je de beschrijving van de liefde tussen twee mensen langs de literaire meetlat leggen? Het plot is ook niet heel erg verrassend, je weet immers al welke heftige keuze Antonie Kamerling maakt… De ondertitel van het boek is ‘Mijn leven met Antonie’, dus start Isa Hoes nog voor hun eerste ontmoeting en vertelt ze over hoe ze de bewuste keuze maakte om te gaan acteren, hoe Antonie per ongeluk in het vak rolde en hoe ze elkaar leerde kennen op de set van Goede Tijden, Slechte Tijden. Ze hebben een turbulente relatie. Niet zozeer doordat ze niet bij elkaar passen, maar omdat ze onder bijzondere omstandigheden leven. Als hun relatie uit komt, is het voorpaginanieuws voor de roddelbladen, en Antonie is zo populair onder de fans van GTST, dat ze niet normaal over straat kunnen. Af en toe is Antonie een tikje neerslachtig en uitgeblust, maar dat is niet zo heel erg vreemd met zo’n hectisch leven. Als ze beiden uit GTST stappen, gaat het direct beter en komen ze in rustig vaarwater terecht. En als ze wel weer overlopen hebben ze een makkelijke manier gevonden om hun rust weer te pakken; ze gaan op vakantie. Als acteur heb je een onvoorspelbaar leven. Het ene moment zit je maanden op de bank, en dan opeens moet je verschillende klussen met elkaar zien te combineren. Isa kan hier redelijk goed mee omgaan, maar Antonie niet. Hij heeft vaker last van neerslachtige buien, en is alleen maar...read more
Afgelopen weken heb ik veel nagedacht over de manier waarop we communiceren met anderen. We willen graag leuk gevonden worden, slim, goed in ons werk, behulpzaam. We willen iemand zíjn, we willen gezien worden. Gezien worden beperkt zich dan voornamelijk tot onze kwaliteiten die we graag láten zien. Maar wanneer laat je je écht zien? Laten we ons überhaupt zien – volledig, met alle imperfecties die daarbij horen? We verwachten van onszelf en van anderen dat we elke dag de schijn ophouden, om anderen te laten zien hoe goed we alles voor elkaar hebben. Kwetsbaarheid is een emotie waarbij bijna niemand zich prettig voelt. We associëren het met onzekerheid, angst en risico’s. Toch zegt Brené Brown, onderzoekshoogleraar maatschappelijk werk aan de University of Houston, dat juist kwetsbaarheid de basis is van alle mooie dingen in het leven, zoals liefde, vertrouwen en geluk. Brown’s TED-talk was voor mij een feest van herkenning. Haar manier van werken en denken vóór ze de ontdekkingen in haar onderzoek deed, komt sterk overeen met mijn manier van werken. Leven. Mijn angsten en onzekerheden. Beheersen en voorspellen is precies wat ik graag doe en waar ik goed in wil zijn. Maar als je alles probeert te beheersen en voorspellen, is er voor kwetsbaarheid nog maar bar weinig ruimte. Nare, pijnlijke emoties verdringen we, omdat we de pijn niet willen voelen. Wat Brown me leerde, is dat er niet zoiets bestaat als selectief verdringen. Wanneer je alle pijnlijke gevoelens wegstopt, is er ook voor de fijne, leuke en goede emoties geen ruimte. Dus eigenlijk schiet je er geen drol mee op. En dat merk ik. Op...read more
De wereld draait door, maar ik ben er nog steeds. Natuurlijk verwacht ik niet dat iedereen stil staat door het verlies van mijn vader, maar het zou fijn zijn als ik dat wel even zou mogen. Wat zeg je tegen iemand die haar vader (of een andere dierbare) pas is verloren? Dat is moeilijk. Je wilt iets goeds zeggen, iets dat medeleven toont en tegelijkertijd een positieve boodschap overbrengt. Maar als je na ‘gecondoleerd’, ‘sterkte’ en ‘vind kracht’ niets meer weet te zeggen, houd dan je mond. Geef een knuffel, een kus, een aai over de rug of zeg dat je verder ook niet weet wat je moet zeggen. Ik kan niet voor anderen spreken, maar voor mij is dat genoeg. Ik hoef er verder ook niet steeds en met iedereen over te praten. Alleen één ding: zeg niet tegen me dat ik het moet accepteren en moet proberen door te gaan met mijn leven, of dat de dood bij het leven hoort, leven eindig is en iedereen dood gaat. Goed bedoelde woorden, dat zal. Ze zijn alleen zo rottig gekozen. Rouwen doet iedereen op zijn eigen manier. Ik ook. Denk je nou echt dat ik niet weet dat de dood bij het leven hoort? Het maakt het gemis er alleen niet veel minder om, hoor. Accepteren en verder gaan met mijn leven? Wat denk je dat ik aan het doen ben? Juist het accepteren doet pijn en juist het doorgaan met mijn leven maakt verdrietig. Het is allemaal goed bedoeld, maar probeer het verdriet dat nog alles verscheurt niet te beteugelen of de pijn die nog te rauw...read more
Laatst las ik een artikel over monogamie. Nu vond ik een heel pleidooi voor meer vrijheid in relaties (een pleidooi voor polyamorie, eigenlijk) niet erg boeiend, maar een opmerking die de schrijfster maakte des te meer. “More control creates more fear, which in turn creates more control.” Een hele eenvoudige constatering. Eigenlijk. Of nou ja, eenvoudig. In ieder geval zo’n constatering waarvan ik denk; hoezo had ik dit zelf nog niet bedacht? Want het is een waarheid als een bus. In ieder geval een waarheid waar ik zelf al mijn hele leven tegenaan loop. Het willen hebben van (meer) controle komt niet zomaar ergens vandaan. We willen niet zomaar (meer) controle over een situatie kunnen uitoefenen. Hoe liever we meer controle willen hebben, hoe meer de desbetreffende situatie hier waarschijnlijk om vraagt. Situaties waarin je je machteloos voelt, overspoelt, overweldigt of angstig. Controle heeft veel met kennis te maken. Wanneer er bijvoorbeeld iets nieuws op mijn pad komt, moet ik het van binnen en van buiten kennen, alles weten, voor ik er op een rustige manier mee om kan gaan. Dus hoe meer kennis ik over een situatie heb, hoe meer ik denk de situatie onder controle te hebben. En dit is waar zich een valkuil vormt. Velen, en ik ben er daar lang een van geweest, denken dat je met kennis controle hebt. Als je precies weet wat er aan de hand is, waar iets is misgegaan, hoe je in elkaar zit, kortom; als je alles tot in de puntjes hebt geanalyseerd, denk je controle te hebben over je denken. Je handelen, de situatie. Je weet toch hoe het...read more
