Maak je maar geen illusies: de vrouw is nog altijd tweederangsburger

Maak je maar geen illusies: de vrouw is nog altijd tweederangsburger

Tags:

“Ja, jij kunt ook minder gaan werken, maar dan is je carrière dus wel echt… hè… voorbij hè…” sprak de hypotheekadviseur tegen mijn vriend. Zojuist was de adviseur er nog even vanuit gegaan dat ik wel minder zou gaan werken als er kinderen kwamen. Hij had míj daarbij niet gewaarschuwd voor het voorbijgaan van mijn carrière. Ik had kennelijk geen ambities.

seksismeisokayoleoleIk (v) ging een huis kopen met mijn vriend (m). Nou viel het me al op dat de hypotheekadviseur er wel heel gemakkelijk vanuit ging dat ik vast niets van hypotheken begreep, in tegenstelling tot de man aan mijn zijde, en dat makelaars vooral je vriend een hand geven en tegen hem praten wanneer ze een huis laten zien. Maar daarbij dacht ik nog: ach, ik heb nu eenmaal een introvertere persoonlijkheid die lastiger te peilen is dan die van mijn o zo extraverte metgezel.

Dubieuzer werd het toen de hypotheekadviseur er gemakshalve vanuit ging dat ik minder zou gaan werken wanneer er kinderen zouden komen en zich constant vergiste door bij iedere berekening weer opnieuw te denken dat het hoogste inkomen aan mijn vriend toebehoorde. Ik vond dat niet zo leuk.

Het was niet aan hem te bepalen wie zijn carrière zou opofferen voor het nageslacht. En ik hoef er niet keer op keer mee geconfronteerd te worden dat iedereen het de normaalste zaak van de wereld vindt dat een vrouw minder verdient dan een man bij een even lange werkweek, met een even lange historie op de arbeidsmarkt.

Een eeuwenoude regel: de vrouw is persoon 2

Bij het afsluiten van een hypotheek hoort ook een samenlevingscontract. Wij kregen dit van de notaris via de e-mail toegestuurd. In dit contract stond mijn vriend vermeld als persoon 1 en ik als persoon 2.

Misschien had ik het niet zo storend gevonden als al die dingen, die ik hierboven noemde, niet waren voorgevallen. Maar dat waren ze wel en het stoorde mij intens.

Die notaris kende mij niet. Mijn introverte persoonlijkheid kon dus onmogelijk de reden zijn dat ik als tweede werd genoemd. Ook begon mijn achternaam met een letter die eerder voorkwam in het alfabet dan die van de achternaam van de man in kwestie. En was ik eerder geboren dan hij (vijf maanden en één dag, om precies te zijn). De enige reden die ik kon bedenken voor waarom ik persoon 2 was in dit contract, was dat ik een vrouw ben.

Ik besloot een e-mail aan de notaris te sturen met de vraag of dit inderdaad de reden was. Het leek me zo ouderwets. De notaris stuurde terug dat het inderdaad gebruikelijk was om eerst de man en dan de vrouw te noemen. Alleen bij paren van gelijk geslacht, kwam de eerstgeborene als persoon 1 in het contract te staan. Dat zag ze niet zo gauw veranderen hoor, het was al een eeuwenoude regel ten slotte…

Ja, weet je wat ook ooit een eeuwenoude regel was?! Dat sommige mensen de slaven waren van anderen! Dat kinderen op hun twaalfde gingen werken! Dat vrouwen daarmee stopten zodra ze in het huwelijk traden! Als een eeuwenoude regel een goed argument was geweest om iets te blijven doen, dan zouden we met zijn alleen nog in dierenhuiden rondlopen en in grotten wonen!

Ik stelde dan ook voor deze eeuwenoude regel te doorbreken en gewoon op de geboortedatum af te gaan. Ik kreeg geen reactie meer.

Waar maak ik me nou eigenlijk druk om?

Misschien naïef van mij, maar ik verwachtte van mijn omgeving, in ieder geval van de vrouwelijke omgeving, eenzelfde verontwaardiging wanneer ik dit verhaal vertelde. Hoewel enkelen het inderdaad belachelijk vonden, want “we leven toch niet meer in de middeleeuwen”, haalden de meesten hun schouders erover op.

Zo gaat dat nu eenmaal, en wat maakt het nou helemaal uit? Het is een papiertje dat jij tekent en dat daarna ergens op een plank ligt, waar maak je je druk om? Sommigen moesten zelfs een beetje om me lachen en informeerden een week later of ik er ‘inmiddels alweer een beetje overheen was.’

Nou, dat ben ik niet. En ik vind dat helemaal niet raar. Wij vrouwen moeten carrière maken, net als mannen. We moeten bij onze bazen hetzelfde loon eisen als mannen. Ondertussen moeten we kinderen baren en opvoeden en niet te vaak naar de crèche brengen, want dan zijn we ontaarde moeders. Maar we moeten ook evenveel blijven werken als daarvoor, want anders zijn we watjes, die wel zeggen dat ze echt willen meedraaien, maar het toch niet aankunnen.

We moeten al die dingen – behalve dat baren dan – omdat we ten slotte gelijk zijn aan mannen! En net zoveel waard! Maar als puntje bij paaltje komt, is al die moeite voor niets. Want als het om officiële papieren gaat, zitten we op de tweede rang. En dat doet mijn bloed koken.

En jij?

Wat vind jij? Moet ik me inderdaad maar niet zo druk maken, al was het maar omdat ik moet denken om mijn bloeddruk? Is het maar een suf papiertje dat verder niets zegt? Of zegt het wel degelijk iets en maakt het jou ook kwaad? En zo ja, wat gaan we eraan doen?

  • Maxov Max

    Wat een onzin!

  • Maxov Max

    Wat een onzin!…Wereldwijd lijden zowel moslims als niet-moslims onder de islam en
    telkens zijn vrouwen de grootste slachtoffers.Dat islam een brute vorm
    is van vrouwenonderdrukking is allang bekend.