Nuance. Ik ben voor. Denk niet wit, denk niet zwart, maar in de kleur van je hart, of in 50 tinten grijs, zo u wilt. Toch zijn er momenten dat zelfs de meest genuanceerde persoon het niet kan laten om kort door de bocht te vliegen. Om de zere schenen te strekken en zelf eens keihard uit te halen.Want soms doet het gewoon pijn hoe gruwelijk ongelijk de ander heeft. Ineens, onaangekondigd, is daar dan je innerlijke tokkie. Die schreeuwt, onder de gordel mikt en je zo maar een pluk haar uit je kop trekt als je even niet oplet. Mijn innerlijke tokkie is bijzonder gevoelig voor discriminatie en de -ismen waarvan we tegenwoordig massaal verklaren dat ze niet meer bestaan. Journalisten die genetisch determinisme prediken en daarmee hele rassen en bevolkingsgroepen wegzetten als minderwaardig, zijn serieus verontwaardigd als je hun schrijfsels racistisch noemt. Mensen die emmers vitriool uitstorten over een vrouw die het waagt om te vechten voor haar rechten als ze met vuile trucjes wordt uitgesloten van een functie, vinden oprecht dat seksisme daar niets mee te maken heeft. En de lieverds die regelmatig zinnen beginnen met “Ik heb niks tegen homo’s, maar…” geloven echt dat ze best tolerant zijn, ook al vinden ze het idee van twee mannelijke minnaars dan smerig en onnatuurlijk. Thea, zoals ik mijn innerlijke tokkie noem, trekt die shit dus heel slecht. Thea gelooft namelijk heilig in de liefde, alle liefde, en in gelijkheid, maar dan niet die “stil maar meissie, hier heb je je stemrecht en je pil, en ga nu maar weer braaf stil in de hoek staan en mooi...read more
Shit. Had je je net voorgenomen om deze avond helemaal níks te doen, belt een goede vriendin in tranen op met de mededeling dat haar vriendje het heeft uitgemaakt. Kut. Nou ja, even haar verhaal aanhoren en het vol-le-dig met haar eens zijn ‘wat voor een arrogante zak het is’. Klaar denk je. Maar dan dringt de vriendin opeens aan om langs te komen. Laat je haar komen of kies je voor jezelf en zeg je eerlijk dat je daar nu even niet op zit te wachten? Keuzes blijven altijd lastig. Soms heb je binnen no time een beslissing genomen en andere keren doe je er dagen, weken of zelfs maanden over. En dan nóg twijfel je daarna of je wel het juiste hebt gedaan. Het lijkt ook wel alsof we in een tijd leven waarin we steeds méér keuzes moeten maken. Niet alleen ons eigen leven en dat van de mensen om ons heen is belangrijk, ook moeten we denken aan Afrika, biefstukjes, Grieken en noem ze maar op. En veel van die zaken roepen keuzes op. Zo gaan die reclames over plofkippen me uiteraard aan het hart en doe ik mijn best om bewust te kiezen tijdens het boodschappen doen. Maar het wordt me toch wel lastig gemaakt nu ik weet dat plofkip zielig is voor de kip zelf, terwijl het qua uitstoot van broeikasgassen veel beter voor het milieu is dan bijvoorbeeld biologisch kippenvlees. Om over het verschil in prijs nog maar te zwijgen. Betrokken zijn is prima, maar zodra mijn portemonnee er betrokken bij raakt, ben ik opeens toch minder principieel… Soms lijken keuzes onbeduidend,...read more
Al sinds ik een klein meisje was, leerde mijn vader me wijze lessen. Van jongs af aan wilde ik alles graag perfect doen. Zelfs als ik een schilderijtje maakte, moest het in één keer goed zijn. Als dit niet lukte, werd ik verdrietig. ‘Verzin een list’, zei mijn vader dan altijd. En ook al ben ik inmiddels vierentwintig, zijn wijze lessen helpen me nog steeds. Als iets me niet direct lukt, zijn dit nog steeds de drie woorden die bij me opkomen. Niet bij de pakken neer zitten, maar een list verzinnen. Een manier verzinnen waarop het wel lukt. Of een manier verzinnen waarop het anders kan. Of soms zelfs een manier verzinnen waarop ik kan accepteren dat iets niet (direct) lukt. Wat mijn vader me ook leerde, is dat het proces belangrijker is dan het resultaat. Het is belangrijker dat je iets leert, iets dat je leuk vindt, en dat je plezier beleeft aan die activiteit, dan dat je een torenhoog resultaat neerzet. Met het toepassen van deze wijze raad heb ik meer moeite. Het is iets waar ik vaker, zelfs heel vaak, tegenaan loop. Ik weet dat iets zo is, ik weet met mijn gezonde verstand dat het erom gaat dat je waardevolle ervaringen opdoet, dat je dingen leert die je leuk vindt, dat je geniet van wat je doet en van alles om je heen. Waarom wordt ik dan toch zo vreselijk kwaad op mezelf als ik iets met een minder hoog resultaat afsluit dan waar ik op in had gezet? Ik denk heel veel na de laatste tijd. Nog meer dan ik normaal doe. Ik...read more
Je hoort vaak dezelfde adviezen om je productiviteit te verhogen. Twee keer per dag je mail checken bijvoorbeeld in plaats van constant. Misschien doe je dat al lang, of misschien wil je het niet. Daarom zijn hier een aantal andere adviezen voor timemanagement, gestoeld op mijn jarenlange persoonlijke ervaringen. De todo-lijst 1. Maak een todo-list. Maar in plaats van één lange lijst met alles wat ooit gedaan moet worden, maak je lijsten per week per project. Zorg dat je op vrijdag al hebt genoteerd wat er de week erna per project moet gebeuren. Is je werk niet in projecten opgedeeld, maak dan zelf een opdeling in onderwerpen. 2. Als een taak week na week op je todo-lijst blijft staan, bedenk dan serieus wanneer je er écht tijd voor hebt en plan het dan in. Dat kan over vier weken zijn. Dan heb je niet de frustratie van het wekelijks doorschuiven van die taak. 3. Raak niet gefrustreerd van tijd die je besteedt aan administratief werk. Niemand vindt het leuk om de administratie bij te werken maar het moet gebeuren. Zet administratieve taken bij je andere taken op je weeklijst, en haal voldoening uit het wegstrepen ervan als je ermee klaar bent. E-mail 4. Als iemand je per mail vraagt iets te doen, antwoord dan dezelfde dag nog wanneer je het zult doen. Dat is duidelijk voor de ontvanger, je koopt jezelf tijd en bovendien dwingt het je om de taak in te plannen. 5. Gebruik sterren in je inbox om de mails te markeren waar je nog iets mee moet doen, en stel je mailbox vervolgens zo in dat...read more
Meer dan de helft van de Nederlanders sluit zijn gordijnen lang niet altijd, zo bleek uit onderzoek door Offley Port. Met als gevolg dat veel mensen, vooral jongeren, zich schuldig maken aan gluren bij de buren. Want dat blijkt een vermakelijke activiteit voor een groot deel van de (voornamelijk vrouwelijke) bevolking. Waarom vinden we het zo leuk om bij andere mensen naar binnen te kijken? Zo interessant is het toch niet om de buurvrouw in joggingbroek voor de buis te zien hangen, de puisterige buurjongen op zijn hometrainer te zien zwoegen of om toe te kijken hoe die student verderop een boterham met hagelslag naar binnen werkt? Persoonlijk haal ik daar niet echt voldoening of plezier uit. Het kan natuurlijk zijn dat je soms wél iets interessants aantreft, zoals een vrijend stelletje of een vrouw die haar man bekogelt met het geërfde servies van haar moeder. Maar dat zal een uitzondering op de regel zijn. Het feit dat wij graag bij andere mensen naar binnen kijken, verklaart wel het succes van programma’s als Gypsy Girls, Barbies Baby of het absolute kijkcijferkanon Boer Zoekt Vrouw, dat vorige week maar liefst de 4 miljoen kijkers haalde. Ik heb het vroeger wel eens gezien, maar was niet echt gecharmeerd van het concept. Dat mijn moeder er graag naar kijkt uit pure nostalgie omdat ze zelf is opgegroeid op een boerderij, begrijp ik nog wel. Maar dat mijn vriendinnen op zondagavond ook verknocht voor de buis zitten om het wel een wee van de boeren te volgen, gaat er bij mij niet in. Ik erger me kapot aan de kneuterigheid van het programma...read more
Ik heb dus synesthesie hè. Schrik maar niet, het is niet besmettelijk en je kunt er 100 mee worden. Het houdt in dat ik bij elke letter, cijfer en dag van de week een sterke kleurenassociatie heb. Oftewel: die letters, cijfers en dagen van de week hebben allemaal een vaste, eigen kleur. Nou is het niet zo dat als ik een boek lees er een kleurenpalet op me afkomt, maar het staat nu eenmaal vast dat de a roze is, de b oranje, de c geel en ga zo maar door. Het heeft mij dan ook altijd geërgerd dat sommige mensen de letters een verkeerde kleur geven. Neem nou het logo van toys ‘r’ us. Geen enkele letter heeft de juiste kleur! Dat snap je toch gewoon niet! Of de M van McDonald’s. Die hebben ze geel gemaakt, terwijl toch iedereen weet dat de M rood is! Dat niet iedereen dat weet, daar kwam ik zo’n vijf jaar geleden achter. Het bleek helemaal niet normaal te zijn om letters of cijfers met een kleur te associëren. Sterker nog, het bleek een afwijking waarvoor een chique naam bestond: synesthesie. Je schrikt toch even, als je dat hoort. Je dacht altijd compleet gezond en vooral normaal te zijn, maar dat bleek na al die jaren op deze planeet dus helemaal niet waar. Ik bleek al die tijd een aandoening te hebben gehad. Na de diagnose zou ik voor altijd anders naar mezelf en de wereld om mij heen kijken. Ik overwoog een afspraak met de psycholoog om dit alles te verwerken, maar deed eerst navraag in de familie. Mijn broertje bleek...read more
